Αχμέτ Ζόγου - Ζώγου Α’ βασιλεύς της Αλβανίας

Αχμέτ Ζόγου

Ο Αχμέτ Ζόγου ήταν Αλβανός πολιτικός που αργότερα αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Αλβανίας.

Πίνακας περιεχομένων   [Απόκρυψη]  1 Πρώτα χρόνια 2 Α' Π. Π. 3 Πολιτική δράση 4 Βασιλιάς της Αλβανίας 5 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 6 Βιβλιογραφία

Πρώτα χρόνια [Επεξεργασία]

Γεννήθηκε στην Αλβανία στις 8 Οκτωβρίου 1895 ως οθωμανός υπήκοος και καταγόταν από πλούσια οικογένεια γαιοκτημόνων. Το κανονικό του όνομα ήταν Αχμέντ Ζόγγολι, το οποίο άλλαξε το 1922σε Ζόγου (σημαίνει πουλί στα αλβανικά). Σε ηλικία 9 ετών στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές στο Σουλτανικό Λύκειο, γνωστότερο ως Λύκειο Γαλατασαράι. Στη συνέχεια ΄συνέχισε σπουδές στην οθωμανική στρατιωτική σχολή του Μοναστηρίου. Το 1912 με το ξέσπασμα των Βαλκανικών Πολέμων επανήλθε στην Αλβανία και ανέλαβε την αρχηγία της φυλής Ματ (στο οροπέδιο μεταξύ Σκόδρας και Τιράνων διαδεχόμενος τον πατέρα του που είχε πεθάνει το 1911.

Α' Π. Π. [Επεξεργασία]

Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε στον Αυστροουγγρικό στρατό, που ανήκε στις Κεντρικές Δυνάμεις και μάχονταν τις δυνάμεις της Αντάντ. Αρχικά τοποθετήθηκε στην Βιέννη το 1917-1918 και αργότερα στη Ρώμη, το 1918-1919. Το 1919 επιστρέφει στην Αλβανία όπου και άρχισε αμέσως ν΄ αναμιγνύεται με τις τότε εσωτερικές πολιτικές διενέξεις της χώρας του.

Πολιτική δράση [Επεξεργασία]

Από τον Ιανουάριο και επίσημα από τον Μάρτιο μέχρι τον Νοέμβριο του 1920 ανέλαβε υπουργός εσωτερικών και οργάνωσε την εναντίον νοτιοσλαβικών επιδρομών αλβανική αντίσταση. Το επόμενο έτος (1921) ονομάστηκε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Αλβανίας. Το 1922 επανέλαβε υπουργός εσωτερικών όπου και κατέστειλε εναντίον του κίνημα. Τον ίδιο χρόνο (1922) διατελεί και πρωθυπουργός, πλην όμως ανατρέπεται όμως τους μπέηδες που συνασπίστηκαν στο πρόσωπο του κύριου αντιπάλου τουΦαν Νόλι, καταφεύγοντας ο ίδιος στη Νοτιοσλαβία. Το 1924, μετά από μια απόπειρα δολοφονίας του, επανέρχεται προκαλώντας επιτυχές επαναστατικό κίνημα και στις 21 Ιανουαρίου του 1925 εκλέγεται πρόεδρος της δημοκρατίας της Αλβανίας, με κυβέρνηση περίπου με τα δυτικά πρότυπα, επταετούς θητείας (1925-1932)

Βασιλιάς της Αλβανίας [Επεξεργασία]

Στις 25 Αυγούστου του 1928 καταργεί την Δημοκρατία και στις 1 Σεπτεμβρίου αυτοανακηρύσσεται Ζώγου Α’ βασιλεύς της Αλβανίας, κηρύσσοντας πολίτευμα του κράτους Απόλυτη Μοναρχία αναλαμβάνοντας τη διαχείριση καθώς και την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας του.

Ο Ζώγου Α’ στην πραγματικότητα ήταν ευφυής και πολύ ενεργητικός πλην όμως στερούνταν απελπιστικά στοιχείων διπλωματίας και είχε άγνοια των διεθνών τότε παρασκηνίων, διαπράττοντας αλλεπάλληλα σφάλματα, πιστεύοντας τον κάθε ξένο διπλωμάτη σε ό,τι του έλεγε, που σαφώς εξυπηρετούσε πρώτον τα συμφέροντα της δικής του χώρας, προκειμένου να πετύχει την ανεξαρτησία της χώρας του.

Απομακρύνθηκε των γειτονικών του Βασιλείων θεωρώντας τα όλα εχθρικά. Δεν προώθησε το χέρι φιλίας που πρόσφερε στη χώρα του η Ελλάδα. Αντίθετα θεώρησε φρόνιμο να συνδεθεί στο φασιστικό άρμα της Ιταλίας πιστεύοντας απόλυτα στις ιταλικές μεγαλοστομίες και υποσχέσεις συνομολογώντας μια σειρά αλλεπάλληλων συμφωνιών οικονομικής, στρατιωτικής, ακόμη και πολιτικής φύσεως με τις οποίες κυριολεκτικά αφενός υποδούλωσε τη χώρα του στην Ιταλία, αφετέρου έθεταν σε κίνδυνο της ασφάλεια της ευρύτερης βαλκανικής.

Βέβαια σε αυτό κατά ένα μέρος συνέτεινε και το γεγονός ότι κανένας βασιλικός οίκος της Ευρώπης δεν τον αναγνώρισε ως αρχηγό βασιλικής δυναστείας. Προκειμένου δε να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο αναζήτησε σύζυγο από ευγενή οίκο της Ευρώπης. Μετά από πολλές αναζητήσεις και επί τούτου λανθασμένα διαβήματα τελικά νυμφεύτηκε τον Απρίλιο του 1938 την κόμισσα Γεραλδίνη, εκ του Ουγγρικού οίκου των Καρολύι, με την οποία και απέκτησε στις 5 Απριλίου του 1939 τον πολυπόθητο διάδοχό του θρόνου του πρίγκιπα Σκεντέρ. Η προσπάθεια τότε του Ζώγου να αναγνωριστεί βασιλεύς από τις κυβερνήσεις της Δύσης που επιχείρησε με τηλεγραφήματα και πάλι απέτυχε.

Διαβλέποντας τότε η Ιταλία ως σκοπιμότητες τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Ζώγου, αποφάσισε την εισβολή και κατάληψη της Αλβανίας. Έτσι στις 7 Απριλίου του 1939, δύο μόλις ημέρες μετά τη γέννηση του διαδόχου του αλβανικού θρόνου, ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Αλβανία και στη συνέχεια καθαίρεσαν τον Βασιλέα. Περιχαρής τότε ο Μπενίτο Μουσολίνι έσπευσε να προσφέρει το στέμμα της Αλβανίας στον Βασιλέα της Ιταλίας.

Η άδικη αυτή πράξη της φασιστικής Ιταλίας κατά της μικρής Αλβανίας προκάλεσε παγκόσμια αγανάκτηση ενώ ταυτόχρονα κατέστησε την αλβανική βασιλική οικογένεια προσωρινά συμπαθή. Το γεγονός της ευρύτερης κατά της Ιταλίας αγανάκτησης οφειλόταν στο ότι η επιχείρηση αυτή πραγματοποιήθηκε ανήμερα Μεγάλης Παρασκευής του έτους εκείνου και ότι η Βασίλισσα Γεραλδίνη έπαιρνε το δρόμο της εξορίας έχοντας στην αγκαλιά της το μόλις δύο ημερών βρέφος της. Ο Ζώγου και η βασίλισσα με ελάχιστη ακολουθία κατέφυγαν αρχικά στην Ελλάδα όπου η τότε Κυβέρνηση Ι. Μεταξά άνοιξε αμέσως τα σύνορα παραχωρώντας τους άσυλο όπου και διέμεινε για λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη. Από εκεί ατμοπλοϊκώς μετέβησαν στην Αγγλία και στη συνέχεια στο Παρίσι ζητώντας από τους συμμάχους στρατιωτική βοήθεια για τη χώρα του. Με την κατάληψη όμως και του Παρισιού από τους Γερμανούς η βασιλική οικογένεια της Αλβανίας κατέφυγε στηνΑλεξάνδρεια και από εκεί στη Νότιο Αφρική.

Μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1946, οπότε στην Αλβανία το καθεστώς μετατράπηκε σε κομμουνιστικό, ο Ζώγου καθαιρέθηκε επίσημα και από τον αλβανικό λαό. Λίγο αργότερα ο Ζώγου μετακόμισε μόνιμα στη Γαλλία όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 9 Απριλίου του 1961 σε ηλικία 66 ετών.

Το μαυσωλείο του στο Παρίσι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι [Επεξεργασία]

• Μίτια Φιλδισάκος (18/3/1998). "Αγώνας για ανεξαρτησία".Αφιέρωμα στην Αλβανία. Ριζοσπάστης. Ανακτήθηκε την 14/10/2008.
• Μίτια Φιλδισάκος (19/3/1998). "Η περίοδος Αχμετ Ζόγου".Αφιέρωμα στην Αλβανία. Ριζοσπάστης. Ανακτήθηκε την 14/10/2008.
• Μίτια Φιλδισάκος (20/3/1998). "Βαριές οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις". Αφιέρωμα στην Αλβανία. Ριζοσπάστης. Ανακτήθηκε την 14/10/2008.
• "Der König der Albaner" (Artikel aus newsletter Albanien) (Γερμανικά)

Βιβλιογραφία [Επεξεργασία]

• Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη,εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον,τόμος 11ος, (1962)

Αγγλική Μετάφραση wikipedia....σαφώς με περισσότερα στοιχεία...

Zog of Albania

From Wikipedia, the free encyclopedia

Zog I, Skanderbeg III of theAlbanians^[1][2](Albanian: Nalt Madhnija e Tij Zogu I, Mbreti i Shqiptarëvet, IPA: [ˈzɔɡu]; 8 October 1895 – 9 April 1961), born Ahmet Muhtar Bej Zogolli, was King of Albania from 1928 to 1939. He was previously Prime Minister of Albania (1922–1924) and President of Albania(1925–1928).

Contents   [hide]  1 Background and early political career 2 President of Albania 3 Albanian King 3.1 Life as King 4 Relations with Italy 5 Former crown prince 6 Life in exile 7 Political legacy 8 Honours and awards 9 Ancestry 10 See also 11 References 11.1 Bibliography 11.2 Notes 12 Further reading 13 External links

[edit]Background and early political career

Zog was born Ahmet Muhtar^[3] Bej Zogolli inBurgajet Castle, nearBurrel in the Ottoman Empire,^[4] second son toXhemal Pasha Zogolli, and first son by his second wife Sadijé Toptani in 1895. His family was a beylik family of landowners, with feudal authority over the region of Mati. His mother's Toptani family claimed to be descended from the sister of Albania's greatest national hero, the 15th-century generalSkanderbeg. He was educated at Lycée Impérial de Galatasarayin Constantinople,^[2] then the seat of the decayingOttoman Empire, which controlled Albania. Upon his father's death in about 1908, Zogolli became governor of Mat, being appointed ahead of his elder brother,Xhelal Bey Zogolli.

In 1912, he signed the Albanian Declaration of Independence as the representative of the Mat District. As a young man during the First World War, Zogolli volunteered on the side of Austria-Hungary. He was detained at Vienna in 1917 and 1918 and in Rome in 1918 and 1919 before returning to Albania in 1919. During his time in Vienna, he grew to enjoy a Western European lifestyle. Upon his return, Zogolli became involved in the political life of the fledgling Albanian government that had been created in the wake of the First World War. His political supporters included many southern feudal landowners (called beys, Turkish for "province chieftain", the social group to which he belonged) and noble families in the north, along with merchants, industrialists, and intellectuals. During the early 1920s, Zogolli served as Governor of Shkodër (1920–1921), Minister of the Interior (March–November 1920, 1921–1924), and chief of the Albanian military (1921–1922). His primary rivals were Luigj Gurakuqi and Fan S. Noli. In 1922, Zogolli formally changed his surname from the turkified Zogolli toZogu, which in the Albanian language means "bird".^{[citation needed]}

In 1923, he was shot and wounded in Parliament. A crisis arose in 1924 after the assassination of one of Zogu's industrialist opponents,Avni Rustemi; in the aftermath, a leftist revolt forced Zogu, along with 600 of his allies, into exile in June 1924. He returned to Albania with the backing of Yugoslav forces and Yugoslavia-based White Russiantroops under General Wrangel and became Prime Minister.

[edit]President of Albania

Zogu was officially elected as the first President of Albania by the Constituent Assembly on 21 January 1925, taking office on 1 February for a seven-year term. Zogu's government followed the European model, though large parts of Albania still maintained a social structure unchanged from the days of Ottoman rule, and most villages were serf plantations run by the Beys. On 28 June 1925, Zogu ceded Sveti Naumto Yugoslavia as a gesture of recognition to the Yugoslav aid to him.^[5]

Zogu enacted several major reforms. Zogu's principal ally during this period was Italy, which lent his government funds in exchange for a greater role in Albania's fiscal policy. During Zogu's presidency, serfdom was gradually eliminated. For the first time since the death ofSkanderbeg, Albania began to emerge as a nation, rather than a feudal patchwork of local Beyliks. His administration was marred by disputes with Kosovar leaders, primarily Hasan Prishtina and Bajram Curri.

[edit]Albanian King

Ahmet Zogu

Main articles: Royal Albanian Army andZogist salute

On 1 September 1928 General Zogu was crowned King of the Albanians(Mbret i Shqiptarëve in Albanian), and declared Field Marshal of the Royal Albanian Army on the same day. He proclaimed a constitutional monarchysimilar to the contemporary regime in Italy, created a strong police force, and instituted the Zogist salute (flat hand over the heart with palm facing downwards). He claimed to be a successor of Skanderbeg, through descent through Skanderbeg's sister. Zog hoarded gold coins and precious stones, which were used to back Albania's first paper currency.

Royal Monogram

Zog's mother, Sadije, was declared Queen Mother of Albania, and Zog also gave his brother and sisters Royal status as Prince and Princesses Zogu. One of his sisters, Senije, Princess Zogu (c1897–1969), married His Imperial Highness Prince Shehzade Mehmed Abid Efendi of Turkey, a son of Sultan Abdul Hamid II.

Zog attempted to reinforce his regime's legitimacy further by ruling as a constitutional monarch. His kingdom's constitution forbade any Prince of the Royal House from serving as Prime Minister or a member of the Cabinet and contained provisions for the potential extinction of the Royal Family. Ironically, in light of later events, the constitution also forbade the union of the Albanian throne with that of any other country. Under the Zogist constitution, the King of the Albanians, like the King of the Belgians, exercised Royal powers only after taking an oath before Parliament; Zog himself swore an oath on the Bible and the Qur'an (the king being Muslim) in an attempt to unify the country. In 1929, King Zog abolished Islamic law in Albania, adopting in its place a civil code based on the Swiss one, as Ataturk's Turkey had done in the same decade.^[6]

[edit]Life as King

Reverse and obverse of a Zogian one-franc coin

100-franc banknote of Zog's reign

Although born as anaristocrat and hereditary Bey, King Zog was somewhat ignored by other monarchs in Europe because he had no links to the well-known European royal families. Nonetheless, he did have strong connections with Muslim royal families in theArab World, particularly Egypt, whose ruling dynastyhad Albanian origins. As King, he was honoured by the governments of Italy, Luxembourg, Egypt,Yugoslavia, France, Romania, Greece, Belgium, Bulgaria, Hungary, Poland, Czechoslovakia, and Austria.^[2]

King Zog of Albania was a heavy smoker. He had been engaged to the daughter of Shefqet Bey Verlaci before he became king. Soon after his coronation, however, he broke off the engagement. According to traditional customs of blood vengeance prevalent in Albania at the time, Verlaci had the right to kill Zog. The king frequently surrounded himself with a personal guard and avoided public appearances. He also feared that he might be poisoned, so the Mother of the King assumed supervision of the Royal Kitchen.^[7]

During his reign he reputedly survived more than 55 assassination attempts. One of these occurred on 21 February 1931, while visiting the Vienna State Opera house for a performance of Pagliacci.^[7] Theattackers struck whilst Zog was getting into his car, and he survived by firing back with a pistol that he always carried. In April 1938 Zog married Countess Geraldine Apponyi de Nagy-Apponyi, a Roman Catholic aristocrat who was half-Hungarian and half-American. The ceremony was broadcast throughout Tirana via Radio Tirana that will be officially launched by the monarchs 5 months later. Their only child, HRH Crown Prince Leka, was born in Albania on 5 April 1939.

[edit]Relations with Italy

President Zogu's speech for KF Tirana, football champions of Albania, 1930

The fascist government ofBenito Mussolini's Italy had supported Zog since early in his presidency; that support had led to increased Italian influence in Albanian affairs. The Italians compelled Zog to refuse to renew the First Treaty of Tirana (1926), although Zog still retained British officers in theGendarmerie as a counterbalance against the Italians, who had pressured Zog to remove them.

During the worldwide depression of the early 1930s Zog's government became almost completely dependent on Mussolini, to the point that the Albanian national bank had its seat in Rome. Grain had to be imported, many Albanians emigrated, and Italian settlers were allowed to settle in Albania. In 1932 and 1933, Albania was unable to pay the interest on its loans from the Society for the Economic Development of Albania, and the Italians used this as a pretext for further dominance. They demanded that Tirana put Italians in charge of the Gendarmerie, join Italy in a customs union, and grant the Italian Kingdom control of Albania's sugar, telegraph, and electrical monopolies. Finally, Italy called for the Albanian government to establish teaching of the Italian language in all Albanian schools, a demand that was swiftly refused by Zog. In defiance of Italian demands, he ordered the national budget to be slashed by 30 percent, dismissed all Italian military advisers, and nationalized Italian-run Roman Catholic schools in the north of Albania to decrease Italian influence on the population of Albania. In 1934, he tried without success to build ties with France, Germany, and the Balkan states, and Albania drifted back into the Italian orbit.^{[citation needed]}

Two days after the birth of his son and heir, on 7 April 1939 (Good Friday), Mussolini's Italy invaded, facing no significant resistance. The Albanian army was ill-equipped to resist, as it was almost entirely dominated by Italian advisors and officers and was no match for the Italian Army. The Italians were, however, resisted by small elements in the gendarmerie and general population. The Royal Family, realising correctly that their lives were in danger, fled into exile. "Oh God, it was so short" were King Zog's last words to Geraldine on Albanian soil.Count Ciano, the Italian Foreign Minister, arrived the following day; on searching the Palace in Tirana, he found the labour room in the Queen's suite; seeing a pile of linen on the floor, stained by the afterbirth, he kicked it across the room. "The cub has escaped!" he said. Mussolini declared Albania a protectorate under Italy's KingVictor Emmanuel III. While some Albanians continued to resist, "a large part of the population ... welcomed the Italians with cheers", according to one contemporary account.^[8]

[edit]Former crown prince

Prior to the birth of Prince Leka, the position of Heir Presumptive was held by Prince of Kosova (Kosovo) Tati Esad Murad Kryziu, born 24 December 1923 in Tirana, who was the son of the King's sister, Princess Nafije. He became honorary General of the Royal Albanian Army in 1928, at age five. He was made Heir Presumptive with the style of His Highness and title of "Prince of Kosova" (Princ i Kosovës) in 1931. After the Royal House's exile, he moved to France, where he died in August 1993, aged 69.

[edit]Life in exile

The grave of Zog I at the Thiais cemetery near Paris

The royal family settled in England, first at The Ritz in London, followed by a brief stay in the Sunninghill/south Ascot area in Berkshire in 1941 (near where Zog's nieces had been at school in Ascot). In 1941 they moved to Parmoor House, Parmoor, near Frieth in Buckinghamshire with some staff of the court living in locations around Lane End.^[9]

In 1946, King Zog and most of his family left England and went to live in Egypt at the behest of King Farouk, who was overthrown in 1952. The family left for France in 1955. In 1951, Zog bought the Knollwood estate in Muttontown, New York. The sixty-room estate was never occupied and Zog sold the estate in 1955.

He made his final home in France, where he died at the Hôpital Foch,Suresnes, Hauts-de-Seine^[2] on 9 April 1961, aged 65, after being seriously ill for some time. He was survived by his wife and son, and is buried at the Thiais Cemetery in Paris. On his death, his son Leka was pronounced H.M. King Leka of the Albanians by the exiled Albanian community.

His widow, Queen Geraldine, died of natural causes in 2002 at the age of 87 in a military hospital in Tirana, Albania. Albania's communist rulers abolished the monarchy in 1946, but, even in exile, the royal family insisted that Leka Zogu was Albania's legitimate ruler until his death on 30 November 2011.

[edit]Political legacy

During World War II, there were three resistance groups operating in Albania: the nationalists, the royalists and the communists. Some of the Albanian establishment opted for collaboration. The communist partisans refused to co-operate with the other resistance groups and took control of the country. They were able to defeat the last Nazi remnants as the war ended, with the help of British arms and aid.^{[citation needed]}

Zog attempted to reclaim his throne after the war. Sponsored by the British and Americans, some forces loyal to Zog attempted to mountinvasions and incursions, but most were ambushed due to intelligence sent to the Soviet Union by spy Kim Philby - Albania now had a Communist government led by Enver Hoxha, who remained in power for 45 years. A referendum in 1997 proposed to restore the monarchy in the person of Zog's son Leka Zogu who, since 1961, has been styled "Leka I, King of the Albanians". The official but disputed results stated that about two-thirds of voters favoured a continued republican government. HM King Leka, believing the result to be fraudulent, attempted an armed uprising: he was unsuccessful and was forced into exile, although he later returned and lived in Tirana until his death on 30th November 2011. A main street in Tirana was later renamed "Boulevard Zog I" by the Albanian government.

[edit]Honours and awards

National honours in Albania^[10]

•  Albania Order of Besa
•  Albania Order of Skanderbeg
•  Albania Order of Bravery & Military Merit: First Class or Hero, breast star.

National honours

•  Kingdom of Italy - Knight of the Order of the Most Holy Annunciation (16 December 1928 by Vittorio Emanuele III)
•  Kingdom of Italy - Knight Grand Cross of the Order of Saints Maurice and Lazarus, 1928
•  Kingdom of Italy - Knight Grand Cross of the Order of the Crown of Italy, 1928
•  Netherlands - Order of the Gold Lion of the House of Nassau
•  Kingdom of Egypt - Collar of the Order of Muhammad Ali of Egypt
•  Kingdom of Romania - Grand Collar of the Order of Carol I
•  Kingdom of Yugoslavia - Grand Cross of the Order of the Karađorđe's Star
•  France - Grand Cross of the Legion of Honour (1926)
•  Kingdom of Greece - Grand Cross of the Order of the Redeemer
•  Belgium - Grand Cross of the Order of Leopold
•  Kingdom of Bulgaria - Grand Cross of the Order of Civil Merit of Bulgaria
•  Poland - Order of the White Eagle
•  Czechoslovakia - Collar First Class of the Order of the White Lion
•  Austria - Grand Star of the Decoration of Honour for Services to the Republic of Austria
•  Austrian Empire - Commander of the Order of Franz Josephwith Swords (1918)
•  Luxembourg - Knight of the Order of the Gold Lion of the House of Nassau
•  Hungary - Grand Cross of the Order of Saint Stephen of Hungary

^[11]

[edit]Ancestry

4. Xhelal Pasha Zogolli

2. Xhemal Pasha Zogu, Governor of Mati

5. Ruhijé Halltuni

1. Zog I, Skanderbeg III of the Albanians

6. Salah Bey Toptani

3. Sadijé Toptani

[edit]See also

• House of Zogu
• Royal Albanian Army
• Zogist salute
• History of Albania
• Self-proclaimed monarchy
• Legality Movement

[edit]References

[edit]Bibliography

• Fischer, Bernd. King Zog and the Struggle for Stability in Albania, (East European Monographs, Boulder, 1984)
• Pearson, O.S. Albania and King Zog I.B. Tauris. 2005 (ISBN 1-84511-013-7).
• Robyns, Gwen. Geraldine of the Albanians (ISBN 0-584-11133-9)
• Tomes, Jason. King Zog, Self-Made Monarch of Albania, 2003 (ISBN 0-7509-3077-2)
• Rees, Neil. A Royal Exile – King Zog & Queen Geraldine of Albania including their wartime exile in the Thames Valley and Chilterns, 2010 (ISBN 978-0-9550883-1-5)
• Patrice Najbor. "La dynastie des Zogu", 2002
• Patrice Najbor. "Histoire de l'Albanie et de sa Maison Royale 1443-2007", 2008 (ISBN 978-2-9532382-1-1)

[edit]Notes

1. ^ Pearson, Owen (2006). Albania in the Twentieth Century: a history.I.B. Tauris. p. 568. ISBN 1-84511-013-7.
2. ^ ^a b c d Royal Ark
3. ^ Some sources cite Ahmad Mukhtar
4. ^ Website dedicated to Albanian royalty/genealogy
5. ^ Pearson, Owen (2004). Albania and King Zog: independence, republic and monarchy 1908–1939. IB Tauris. p. 248. Retrieved 30 May 2010.
6. ^ Swiss Laws, Greek Patriarch, Time magazine, 15 April 1929
7. ^ ^a b Shaw, Karl (2005) [2004] (in Czech). Power Mad! [Šílenství mocných]. Praha: Metafora. pp. 31–32. ISBN 80-7359-002-6.
8. ^ "Fascist Soldiers Take over Tirana (...)". The New York Times (New York City: The New York Times Company): p. 33. 9 April 1939. Retrieved 14 July 2011.
9. ^ Naçi collection, School of Slavonic and East European Studies, accessed 27 January 2007
10. ^ [1]
11. ^ Kingdom of Albania

[edit]Further reading

• Bobev, Bobi. “The Dictatorship of Ahmed Zogou.” Etudes Balkaniques 29, no. 2 (1993): 16-33.
• Fischer, Bernd J. “Albanian Highland Tribal Society and Family Structure in the Process of Twentieth Century Transformation.”East European Quarterly 33, no. 3 (1999): 281-301.
• Tomes, Jason. ”The Throne of Zog.” History Today 51, no. 9 (2001): 45-51.
• Patrice Najbor. " Les réalisations du roi Zog", "Monarkia Shqiptare 1928-1939", 2011, (ISBN 978-99943-1-721-9)

[edit]External links

Wikimedia Commons has media related to:Category:Ahmet_Zogu

• Albanian Royal Court Official Site
• Maison Royale d'Albanie - Site officiel en français
• Court of King Zog Research Society

Ποιος ο ρόλος της Αλβανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Του Χαράλαμπου Νικολάου / Ταξίαρχου ε.α., τ. καθηγητή Στρατιωτικής Ιστορίας ΣΣΕ


Το 1939 τα ιταλικά στρατεύματα, υπό τον στρατηγό Γκουτσόνι, αποβιβάσθηκαν στο Δυρράχιο, το πρωί της 7ης Απριλίου. Ο βασιλιάς Ζώγου δεν αιφνιδιάστηκε δεδομένου ότι είχαν προηγηθεί, πριν από έναν μήνα και πλέον, εντατικές διπλωματικές συνομιλίες. Υφίστατο το στοιχείο του αιφνιδιασμού για τις ξένες κυβερνήσεις, εκτός της Γερμανίας και ίσως της Γιουγκοσλαβίας. Δεν προβλήθηκε καμία σοβαρή αντίσταση κατά των Ιταλών. Ο αλβανικός λαός στην πλειοψηφία του υποδέχθηκε τους Ιταλούς στρατιώτες ως “ελευθερωτές”.


Τα γεγονότα έκτοτε διαδέχθηκαν το ένα το άλλο με κινηματογραφική ταχύτητα. Στις 14 Απριλίου 1939 η Αλβανία αποχώρησε από την Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ). Στις 15 Απριλίου έγινε δεκτή στο Κυρηνάλιο (ανάκτορο στη Ρώμη, θερινή διαμονή των Πάπων μέχρι το 1870, στη συνέχεια κατοικία του βασιλιά της Ιταλίας και αργότερα του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας), πολυμελής αλβανική αντιπροσωπεία υπό τον πρωθυπουργό Βερλάτση. Αυτός προσφώνησε τον Bασιλιά αυτοκράτορα πρώτα στην αλβανική και έπειτα στην ιταλική γλώσσα και του προσέφερε το “στέμμα του Σκεντέρμπεη”. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η ιταλική Βουλή έδωσε τη συναίνεση της για την “προσωπική ένωση” και την επομένη έπραξε το ίδιο η Γερουσία. Διορίστηκε τοποτηρητής του βασιλιά, όχι μέλος της δυναστείας (είχε γίνει λόγος για τον δούκα του Μπέργκαμο), αλλά ο πρεσβευτής Τζακομόνι.



Στις 21 Απριλίου αποφασίστηκε από την κυβέρνηση Βερλάτση η σύσταση Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος. Στις 3 Ιουνίου έλαβε χώρα η τελευταία πράξη του αλβανικού οράματος: αντιπροσωπεία από τους Βερλάτση, Ντίνο και Κολίκβι και τρεις ανώτερους αξιωματικούς επέδωσε στον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ απόφαση της αλβανικής κυβέρνησης σύμφωνα με την οποία ο Αλβανικός Στρατός ενσωματωνόταν στον Ιταλικό Στρατό.
...
Ο αλβανικός Τύπος προ του πολέμου παρουσίαζε άρθρα με πολεμική κατά της Ελλάδας. Μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Τσιάνο, διέταξε τον τοποτηρητή στην Αλβανία Τζακομόνι: “Φροντίστε ώστε ο αλβανικός Τύπος να συνεχίζει τη ζωηρή του πολεμική εναντίον της Ελλάδας”.


Ο Γερμανός καθηγητής πανεπιστημίου Χ. Ρίχτερ γράφει: “Οι ρίζες της πολεμικής αυτής εμπλοκής της Ιταλίας φθάνουν μέχρι το 1923, όταν ο Μουσολίνι επεχείρησε να καταλάβει την Κέρκυρα και αναγκάστηκε από τις Αγγλία και Γαλλία να εγκαταλείψει το εγχείρημα του”. Ο Τσιάνο στο ημερολόγιο του γράφει ότι τον Αύγουστο του 1940 ο Μουσολίνι δήλωσε πως οι Έλληνες επλανώντο, αν θεωρούσαν ότι είχε ξεχάσει εκείνο το επεισόδιο, και ότι ο λογαριασμός τους έμενε ανοικτός.
Στις αρχές Ιουνίου του 1939 οι Μουσολίνι και Τσιάνο, θέλοντας να μειώσουν την οργή των Αλβανών για την απώλεια της ανεξαρτησίας τους, προσπάθησαν να τους παραπλανήσουν καλλιεργώντας τους ελπίδες αλυτρωτισμού για το Κοσσυφοπέδιο και την Τσαμουριά, που έπρεπε να απελευθερωθούν.
Σύμφωνα με ιταλικές πηγές, η στάση της αλβανικής ηγεσίας λίγο πριν κηρυχθεί ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ήταν υπέρ των Ιταλών. Ο Ιταλός τοποτηρητής Τζακομόνι, σε τηλεγράφημα του προς τον Τσιάνο, στις 24 Αυγούστου 1940, μεταξύ των άλλων ανέφερε τα εξής: “Από παντού καταφθάνουν έγγραφα που αποδεικνύουν τον ορθό προσανατολισμό των Αλβανών, άπειρες είναι οι αιτήσεις για κατάταξη στα εθελοντικά σώματα (…). Σε όλα τα κεντρικά σημεία της Αλβανίας παρατηρείται ζωηρό ενδιαφέρον και προσήλωση στις προσταγές του Ντούτσε. Η κίνηση του στρατού προκάλεσε μεγάλη ζωηρότητα κι’ ανυπομονησία για δράση…”.

Κατά τη σύσκεψη της 15ης Οκτωβρίου 1940 στο Παλάτσο Βενέτσια, ο τοποτηρητής Τζακομόνι, σε ερώτηση του Ντούτσε για το πώς βλέπει την κατάσταση στην Αλβανία, απάντησε: “Στην Αλβανία αναμένουν την ενέργεια με ανυπομονησία. Η χώρα έχει ξεσηκωθεί και οι κάτοικοι είναι γεμάτοι χαρά. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ο ενθουσιασμός τους είναι τόσο ζωηρός ώστε τον τελευταίο καιρό έχουν κάπως δυσαρεστηθεί επειδή η ενέργεια δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί”.


Ο Ιταλός στρατηγός Σ. Βισκόντι Πράσκα, στο βιβλίο του για τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, έγραφε τα εξής: “Σύμφωνα με υπόσχεση του στρατάρχη Μπαντόλιο προ του πολέμου, θα μπορούσαν να αποσταλούν στην Αλβανία για την ενδεχόμενη ενέργεια κατά της Ελλάδας….10.000 τυφέκια για τον εξοπλισμό των αλβανικών ταγμάτων εθελοντών, τα οποία θα χρησιμοποιούντο ως τμήματα κάλυψης”.
Κατά τη διάρκεια της σύσκεψης στο Παλάτσο Βενέτσια (15 Οκτωβρίου 1940)” Ο Μουσολίνι, ακόμα, ζήτησε από τον Τζακομόνι κι εμένα πληροφορίες για τα αλβανικά τμήματα, ενώ διατύπωσε την αρχή ότι ο ρόλος των Αλβανών θα έπρεπε να περιοριστεί σε στενά πλαίσια…”. “Ειδικότερα είχαν συγκροτηθεί τρία τάγματα διοικητικής μέριμνας από εφέδρους Ιταλούς (…) και από εφέδρους Αλβανούς (…).


Κατόπιν προχωρήσαμε στην ίδρυση δύο ταγμάτων Φασιστικής Πολιτοφυλακής από Αλβανούς (…). Πρότεινα στον Τζακομόνι να συστήσει μερικά τάγματα από Αλβανούς εθελοντές, δύο διαφορετικών τύπων: Τάγματα καθορισμένα για την άμυνα συγκεκριμένων διαβάσεων ή κοιλάδων στο μέτωπο και τάγματα πιο ευκίνητα, δυνάμενα να προσκολληθούν στα μάχιμα στρατεύματα μας.
Με τη βοήθεια της αλβανικής κυβέρνησης και διαφόρων αρχηγών φυλών εξασφαλίστηκε η δυνατότητα συγκρότησης 10-12 ελαφρών ταγμάτων συνολικής δύναμης 6-7.000 ανδρών, επιλεγέντων από τις πιο πολεμικές φυλές και μάλιστα από αυτούς που υπήρχε ενδεχόμενη σχέση με πληθυσμούς εκτός συνόρων (σ.σ. προφανώς εννοούσε τους Τσάμηδες). Τα ευκίνητα τάγματα, τύπου ανταρτικών ομάδων, προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των μεραρχιών μας (…).




Το Υπουργείο Στρατιωτικών, κατόπιν επανειλημμένων οχλήσεων, τελικά ενέκρινε την αποστολή του οπλισμού για τη συγκρότηση των αλβανικών μονάδων. Όμως αργότερα άλλαξε γνώμη και διέταξε τον περιορισμό της σύστασης των εθελοντικών αλβανικών ταγμάτων μόνο στη νότια Αλβανία (σε αυτήν όπου υφίστατο το μεγαλύτερο μέρος των φιλελληνικών στοιχείων), δηλαδή συνολικά έξι τάγματα” (σ.σ. Ο Β. Πράσκα αναφέρει ως “φιλελληνικά = grecofili” τα αμιγώς ελληνικά βορειοηπειρωτικά φύλα).


Σε ερώτηση του Ντούτσε, κατά τη σύσκεψη, “Ποια η συνεισφορά των Αλβανών τόσο σε τακτικό στρατό, όσο και σε άτακτους στους οποίους δίδω μεγάλη σημασία”, ο Πράσκα απάντησε “Για το θέμα αυτό έχουμε καταρτίσει ανάλογο σχέδιο. Προτείνουμε την οργάνωση συγκροτημάτων άτακτων από 2.500 ως 3.000 άνδρες, στελεχωμένων με αξιωματικούς μας”.


Ο τοποτηρητής Τζακομόνι, σε μυστικό υπόμνημα του προς τον υπουργό Αλβανικών Υποθέσεων, Μπενίνι, στις 19 Οκτωβρίου 1940, μεταξύ των άλλων γράφει: “…Από την άλλη προετοιμάζω αλβανικά στοιχεία, εξακριβωμένα θαρραλέα, ειδικά Τσαμουριώτες, τα οποία θα έχουν ως αποστολή να εισέλθουν κρυφά στο ελληνικό έδαφος και εκεί, την ώρα που θα επιτεθεί ο στρατός μας, θα διαπράξουν με τη βοήθεια των πέρα από τα σύνορα φίλων τους τις παρακάτω πράξεις: καταστροφή τηλεγραφικών και τηλεφωνικών συρμάτων, εξάλειψη των φυλακίων και των παρατηρητηρίων κατά μήκος των συνοριακών γραμμών (…).


Μερικά από τα στοιχεία αυτά θα εφοδιαστούν από την υπηρεσία στρατιωτικών πληροφοριών με μερικούς φορητούς πομπούς, χάρη στους οποίους η διοίκηση του στρατεύματος θα έχει ακριβείς ειδήσεις περί των θέσεων των ελληνικών στρατευμάτων”. Πληροφορεί δε τον Μπενίνι ότι μεταξύ των Αλβανών παρατηρείται αίσθημα αναμονής, εμπιστοσύνης και άγριας διάθεσης. Ο ίδιος στις 21 Οκτωβρίου γράφει στον Μπενίνι: “Θα μπορούσε να αποσπασθεί, όσο θα διαρκούν οι εχθροπραξίες, το Τάγμα της Βασιλικής Αλβανικής Φρουράς”.


Ο αντιβασιλιάς της Αλβανίας βεβαίωσε “ότι είναι πάρα πολλές οι αιτήσεις των Αλβανών να καταταγούν στα σχηματιζόμενα αλβανικά σώματα, προοριζόμενα να κτυπήσουν τους Ελληνες και να συνεργαστούν με τον Ιταλικό Στρατό, και ότι ο πληθυσμός ελπίζει, επίσης, να κληθούν υπό τα όπλα μερικές ηλικίες…”.


Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ.


Ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, που άρχισε την 28η Οκτωβρίου 1940, επεκτάθηκε αυτόματα και μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Η Αλβανία, συνδεδεμένη την εποχή εκείνη με καθεστώς “προσωπικής ένωσης” με την Ιταλία, είχε δεχθεί με νόμο του Κοινοβουλίου της (Αλβανικός Νόμος, 10 Ιουνίου 1940) ότι: “το Βασίλειο της Αλβανίας αναγνωρίζει ότι θα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τα κράτη τα οποία θα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με το Βασίλειο της Ιταλίας”.




Συνεπώς με την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία εναντίον της Ελλάδας βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση με την πατρίδα μας. Γι’ αυτό η Ελλάδα με το Βασιλικό Διάταγμα (ΒΔ) της 10ης Νοεμβρίου 1940, το οποίο εκδόθηκε σε εφαρμογή του ΑΝ (Αναγκαστικού Νόμου) 2636/1940 “Περί δικαιοπραξιών εχθρών και μεσεγγυήσεως εχθρικών περιουσιών”, όρισε ως εχθρικά κράτη “την Ιταλία μαζί με τις κτήσεις, τα αυτοκρατορικά της εδάφη και τις αποικίες, καθώς και την Αλβανία”.
Ο Ιταλός στρατηγός Βισκόντι Πράσκα σε διαταγή του της 21ης Οκτωβρίου 1940 αποκαλύπτει ότι είχε αναθέσει σε ειδικούς αξιωματικούς, συνοδευόμενους από Αλβανούς οδηγούς, να εκτελούν αναγνωρίσεις στην άμεση περιοχή των συνόρων. Περαιτέρω η διαταγή καθόριζε ότι έπρεπε να οργανωθούν ειδικά τμήματα αποτελούμενα ως επί το πλείστον από Αλβανούς, πλαισιούμενους μόνο από Ιταλούς, και επιφορτισμένα με την εξουδετέρωση των μεμονωμένων Ελλήνων σκοπών και με την αποκοπή των τηλεφωνικών γραμμών.


Η προκήρυξη που διάβασε ο πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου Βερλάτσι, στις 28 Οκτωβρίου 1940, αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής: “…Οι στρατιώτες του ένδοξου Ιταλικού Στρατού, στις τάξεις του οποίου περιλαμβάνονται πολλές μονάδες Αλβανών στρατιωτών…”. Ο Ιταλός ιστορικός Μάριο Τσέρβι γράφει: “Στις ιταλικές μεραρχίες περιλαμβάνονταν επίσης αλβανικά τμήματα (…). Εκπαιδεύτηκαν ακόμα και Αλβανοί, που θα ήθελαν να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις”.


Ο Γερμανός καθηγητής Χ. Ρίχτερ σημειώνει: “…Η συνολική δύναμη του Ιταλικού Στρατού στην Αλβανία δύο ημέρες πριν από την επίθεση ανερχόταν σε 140.000 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων (…) και των Αλβανών εθελοντών”. Ο Αμερικανός καθηγητής του πανεπιστημίου Χάρτφοντ, Μπ.Φίσερ, στην ανακοίνωση του κατά το Συνέδριο του ΙΜΧΑ (Ίδρυμα Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου), τον Οκτώβριο του 1990, ανέφερε σχετικά τα εξής: “Ο Μουσολίνι είχε δώσει διαταγές να υπάρχουν δύο αλβανικά τάγματα σε κάθε ιταλική μεραρχία, που χρησιμοποιήθηκαν για την εισβολή στην Ελλάδα, και επί πλέον είχαν σχηματιστεί τρία τάγματα Αλβανών μελανοχιτώνων, που είχαν το σύνθημα “Πεθαίνουμε όλοι για τον Ντούτσε”.


Διάφορες μυστικές διαταγές επιχειρήσεων του διοικητή της Μεραρχίας “Τζούλια”, στρατηγού Μάριο Τζιρότι, χρονολογούμενες από τις 21 Οκτωβρίου 1940 και μετά, οι οποίες έπεσαν αργότερα στα χέρια του Ελληνικού Στρατού, αποκαλύπτουν ότι είχε αναθέσει εργασίες σε ειδικούς αξιωματικούς, συνοδευόμενους από ντόπιους Αλβανούς, φέροντες ενδυμασίες χωρικών…Κατά την αρχική προέλαση της Μεραρχίας “Τζούλια” στον τομέα της Πίνδου οι επιτιθέμενοι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν Αλβανούς οι οποίοι γνώριζαν ελληνικά και φώναζαν στους Ελληνες στρατιώτες να παραδοθούν, λέγοντας ότι ο αγώνας τους ήταν πλέον μάταιος εφόσον στην Αθήνα είχε γίνει επανάσταση, η κυβέρνηση Μεταξά είχε πέσει, η νέα κυβέρνηση είχε συμμαχήσει με τον Άξονα κ.ά. Στις 2 Νοεμβρίου 1940 τάγμα Αλβανών επιτέθηκε στο Καλπάκι απεγνωσμένα, χωρίς επιτυχία. Αλβανοί αυτόμολοι παρείχαν πληροφορίες στον Ελληνικό Στρατό.


Ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, διοικητής της VIII Μεραρχίας η οποία αντιμετώπισε την κύρια προσπάθεια της ιταλικής επίθεσης, γράφει για τη συμμετοχή αλβανικών δυνάμεων στον τομέα της Μεραρχίας: “Συμμετείχαν τρία τάγματα μελανοχιτώνων (Ι, II, III), δύο αλβανικά τάγματα πεζικού (“Γκράμος” και “Ντρίνος”), αλβανική ορειβατική πυροβολαρχία (“Νταϊτι”), τάγμα Αλβανών εθελοντών και σώματα άτακτων Αλβανών”.


Όπως καταγγέλλει ο υποστράτηγος, κατά τον Οκτώβριο του 1940 ο Αλβανός υπουργός Δικαιοσύνης συγκροτούσε συμμορίες με σκοπό να δράσουν στο ελληνικό έδαφος. Ο αντιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, αρχιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-41, σημειώνει: “Όλες οι ιταλικές μεραρχίες πεζικού ήταν ενισχυμένες σε πεζικό με τάγματα Αλβανών…”.


Ο Β. Πράσκα στο τμήμα του βιβλίου του “Εξέλιξη των επιχειρήσεων από 28 έως 31 Οκτωβρίου 1940″, ανακεφαλαιώνοντας γράφει για τη συμμετοχή των αλβανικών μονάδων τα εξής: “…Φάλαγγα “Σολίνας” II Τάγμα της 1ης Λεγεώνας Αλβανών εθελοντών. (…) Κεντρική Φάλαγγα και Διοίκηση Μεραρχίας “Φερράρα” Ι Τάγμα Αλβανών Εθελοντών. (…) Παραλιακό Συγκρότημα… Τα τμήματα διαπεραιώθηκαν με την κάτωθι σειρά… 6) Τα τάγματα Αλβανών εθελοντών “Πεσκοσόλιντο” και “Κιαραβάλλε”. (…) “Τα αλβανικά τάγματα εθελοντών, προπορευόμενα του 3ου Συντάγματος Γρεναδιέρων και κινούμενα…”…”Τα τάγματα Αλβανών εθελοντών, επίσης, ήλεγχαν πλήρως την αμαξιτή οδό (Ηγουμενίτσας-Βάρφανης).


Στην επίθεση εναντίον του υψώματος 1289 του Λαπιστέτ, στις 09.30 της 4ης Νοεμβρίου 1940, έλαβε μέρος ένα από τα πιο επίλεκτα τμήματα των Αλβανών, το τάγμα “Τιμόρ”, το οποίο και κατόρθωσε να το καταλάβει. Με άμεση αντεπίθεση των Ελλήνων το τάγμα “Τιμόρ” αναδιπλώθηκε και διασκορπίστηκε στην κοιλάδα με άτακτη φυγή. Υποχρεώθηκαν να επέμβουν οι βερσαλιέροι για να σταματήσουν τους Αλβανούς.


Στην αναφορά που ακολούθησε διαπιστώθηκε ότι από τη δύναμη των 1.200 ανδρών του τάγματος είχαν απομείνει μόνο μερικές εκατοντάδες. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο απαρηγόρητος, όπως γράφει ο Μ. Τσέρβι, διοικητής του Τάγματος. Αλβανικό τάγμα στις 25 Νοεμβρίου 1940 συμμετείχε με τα ιταλικά στρατεύματα στην επίθεση για την κατάληψη του σταυροδρομιού παρά το Δελβινάκι. Οι Αλβανοί αρχικά κατέλαβαν το χωριό αλλά την επόμενη με αντεπίθεση των Ελλήνων αυτό ανακαταλήφθηκε. Το αλβανικό τάγμα είχε απώλειες και αρκετοί άνδρες του συνελήφθησαν αιχμάλωτοι.


Στις 12 Νοεμβρίου αυτομόλησε στις ελληνικές γραμμές λόχος Αλβανών στρατιωτών με τους αξιωματικούς του. Κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, οπότε οι Ιταλοί είχαν εισχωρήσει στο ελληνικό έδαφος σε μερικούς τομείς, Αλβανοί με μια σημαία τους εισήλθαν στην Κόνιτσα μαζί με τους Ιταλούς, τον Διαμαντή και τον εξωμότη Ματούση. Ο Διαμαντής μάλιστα εκφώνησε λόγο λέγοντας ότι θα απελευθερώσει την Κόνιτσα και θα σχηματίσει την Ομοσπονδία της Πίνδου.
Η απάντηση του Μουσολίνι (22/11) σε επιστολή του Χίτλερ (20/11) αναφέρει μεταξύ των άλλων: Η αποτυχία των Ιταλών οφείλεται και στη λιποταξία των αλβανικών δυνάμεων, οι οποίες στασίασαν εναντίον των Ιταλών…”.


Αποκαλυπτικά είναι τα όσα γράφει στο ημερολόγιο του ο Φερνάντε Κομπιόνε, έφεδρος υπολοχαγός πεζικού της 51ης Ορεινής Μεραρχίας “Σιέννα”: “…Κατά το χρονικό διάστημα από 28 Οκτωβρίου ως 14 Νοεμβρίου 1940, οπότε ιταλικά τμήματα είχαν εισχωρήσει σε περιοχές της Ελλάδας, οι Τσάμηδες υποδέχονταν σε όλα τα χωριά τους Ιταλούς ως ελευθερωτές, με ζητωκραυγές και ενθουσιασμό…”.
Ο Ιταλός ιστορικός Μ. Τσέρβι γράφει: “Όπως αναφέρει ο στρατηγός Β. Πράσκα σε συζήτηση του με τον Πρίκολο (σ.σ. Αρχηγός του Επιτελείου της Αεροπορίας), ένας εθελοντής, πληγωμένος βαριά, πριν ξεψυχήσει αναφώνησε “Είμαι ευχαριστημένος που πεθαίνω για να μπορέσει ο (Αρχηγός του Επιτελείου της Αεροπορίας) να περάσει”.


Κατά τη διάρκεια της ιταλικής εαρινής επίθεσης (Μάρτιος 1941) ο Μουσολίνι επισκεπτόταν διάφορες μονάδες για να τονώσει το ηθικό των ανδρών, στη ζώνη του Δέβολη και στην περιοχή του Βερατίου. Μεταξύ άλλων επισκέφθηκε ομάδες ταγμάτων και εθελοντών Αλβανών, των ιδίων για τους οποίους αρχικά εκείνος και ο Τσιάνο πίστευαν ότι είχαν προκαλέσει τις πρώτες ιταλικές ήττες. Κατά τις συνομιλίες που είχε μαζί τους έμεινε ενθουσιασμένος από το παράστημα και το πολεμικό τους μένος.


Ο Γερμανός συγγραφέας Βίλιμπαλντ Κόλεγκερ, σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1942, για τη στάση των Αλβανών κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-41 γράφει τα εξής: “…Οι Έλληνες αναγκάζονταν να πολεμούν εναντίον Αλβανών συμμοριτών, κατά τη στιγμή που Αλβανοί εθελοντές προσέρχονταν αθρόα στις ιταλικές φάλαγγες. Δεν αγνοούσαν οι από γόνοι του Σκεντέρμπεη ποίοι ήταν οι πραγματικοί φίλοι τους. (…) Αγωνίσθηκαν με επιμονή και γενναιότητα όπου και αν τοποθετήθηκαν. (…). Απειράριθμες υπήρξαν οι περιπτώσεις απονομής τιμητικών διακρίσεων σε Αλβανούς…”.
Ο Μ. Τσέρβι γράφει ότι ο τοποτηρητής Τζακομόνι πληροφορούσε τον βασιλιά της Ιταλίας: “…Εδώ και έναν μήνα οι Αλβανοί είναι εξαιρετικά έμπιστοι και άριστα προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον, το φρόνημα τους στέκεται ψηλά, η δε εργατικότητα και η αποδοτικότητα των υπαλλήλων κρίνεται εξαιρετική…”.


Ο Τζακομόνι είχε οργανώσει, όπως γράφει ο Μ. Τσέρβι, “ομάδες Αλβανών για τη διενέργεια δολιοφθορών, που ο ρόλος τους ήταν να εισχωρούν στο ελληνικό έδαφος και να προβαίνουν σε καταστροφή του τηλεφωνικού δικτύου, να καταστρέφουν φυλάκια, να αφοπλίζουν φρουρούς, να προκαλούν ταραχές στα μετόπισθεν, να διενεργούν δολοφονικές απόπειρες εναντίον στρατηγών του εχθρικού στρατοπέδου και να προπαρασκευάζουν και να υποκινούν κινήματα ανάμεσα στη λαϊκή μάζα”. Ο Ιταλικός Στρατός δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να επωφεληθεί από τη δραστηριότητα τους.
Ο στρατηγός Μπαντόλιο στα απομνημονεύματα του αναφέρει: “Οι Ελληνες δεν έδειξαν καμμία διάθεση συνεργασίας. Αντίθετα οι Αλβανοί στρατιώτες, που υπό μορφή ταγμάτων συμμετείχαν στις δικές μας μεραρχίες, αποδείχθηκαν άπιστοι και δόλιοι, καθώς επιδόθηκαν σε πράξεις δολιοφθοράς εναντίον μας, ή πέρασαν στις τάξεις των Ελλήνων…”.


Ο στρατηγός Αλ. Εδιπίδης γράφει ότι “Τμήματα αλβανικά, άρτια συγκροτημένα και με ομοιογενή στελέχη (αξιωματικοί και στρατιώτες Αλβανοί) πολέμησαν στις 27 Νοεμβρίου στο Φράσερι προς την Κλεισούρα).


Ο πρεσβευτής Άδωνις Κύρου σημειώνει: “…Όταν, τέλος, εξερράγη ο Ελληνο-Ιταλικός πόλεμος, συμμετέσχον εις αυτόν παρά το πλευρόν των Ιταλών με ενθουσιασμόν και ανθελληνικήν λύσσαν άπειροι Αλβανοί – ενώ ουδείς εξ αυτών εσκέφθη να προσδράμη εις βοήθειαν του νικηφόρου Ελληνικού Στρατού, καίτοι ούτος, συμφώνως προς την ραδιοφωνικήν διακήρυξιν του Ιωάννου Μεταξά, ήρχετο προς αποκατάστασιν της αλβανικής ελευθερίας, ανεξαρτησίας και ακεραιότητας…”.


Όταν ο Ελληνικός Στρατός προήλαυνε εντός του αλβανικού εδάφους, τα περισσότερα σώματα στρατού των Αλβανών είχαν διαλυθεί, ενώ στα πρόσωπα των λιγοστών Αλβανών που εκινούντο στους δρόμους, ανάμεσα στους Ιταλούς, ζωγραφιζόταν άγριος θυμός εναντίον ενός στρατεύματος που το νόμιζαν παντοδύναμο και το έβλεπαν να οπισθοχωρεί μπροστά στις ελληνικές δυνάμεις.
Η Αγγλίδα ιστορικός Μ. Βίκερς τοποθετείται διαφορετικά: “…Η αλβανική κοινή γνώμη αρχικά πανηγύρισε για τον ελληνικό θρίαμβο, η στάση της όμως άλλαξε όταν η Αθήνα άρχισε να φανερώνει τις προθέσεις της να προσαρτήσει τη νότια Αλβανία…”(!!!).


Ενώ υπάρχουν όλα τα παραπάνω περί συμμετοχής των Αλβανών στον πόλεμο, οι Αλβανοί ιστορικοί, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, προσπάθησαν μεταπολεμικά να μας πείσουν ότι δεν συμμετείχαν με το μέρος των Ιταλών ή ότι συμμετείχαν λίγα τμήματα δια της βίας.
Συγκεκριμένα οι Αλβανοί ιστορικοί Σ. Πόλο και Α. Πούτο γράφουν σχετικά τα εξής: “Τα δύο αλβανικά τάγματα που στάλθηκαν με τη βία στον πόλεμο του 1940 αρνήθηκαν να πολεμήσουν. Οι Ιταλοί τους έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην κεντρική Αλβανία. (….) Στην ελληνική κυβέρνηση η πορεία των γεγονότων φαινόταν πως έδινε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τα παλαιά προσαρτιστικά σχέδια τους για τις περιοχές της Κόρτσας (σ.σ. Κορυτσάς) και του Γκιροκάστρ (σ.σ. Αργυρόκαστρου)”.


Σε άλλο σημείο συνεχίζουν: “Το 1940 ήταν μοναδική ευκαιρία να ενωθεί με τον Ελληνικό Στρατό ο Αλβανικός”. Έτσι εξηγείται η κατηγορηματική άρνηση του Ελληνικού Στρατηγείου στην πρόταση των Αλβανών αντιφασιστών πατριωτών να σχηματίσουν δύο τάγματα και να πολεμήσουν με την εθνική τους σημαία στο πλευρό των ελληνικών δυνάμεων εναντίον των Ιταλών εισβολέων!
Στην πραγματικότητα οι Αλβανοί έδειξαν πλήρη δυσπιστία και απροθυμία να συνεργαστούν με τον Ελληνικό Στρατό. Αντιθέτως συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς. Ο Ιταλός παρατηρητής Τζακομόνι βεβαίωσε κατηγορηματικά και με συγκεκριμένα στοιχεία, ενώπιον του Ανώτατου Ιταλικού Δικαστηρίου, τα εξής: “Και οι Αλβανοί βοήθησαν παντού και πάντα τον Ιταλικό Στρατό, χωρίς να σημειωθεί πουθενά οποιοδήποτε επεισόδιο.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 


(1) Εκδ. ΔΙΣ/ΓΕΣ: Ο ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1940-1941, Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ, Α9ήναι, 1960. 


(2) Εκδ. Υπουργείου Εξωτερικών: 1940-1941,ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ, Αθήνα, 1980. 


(3) Παπάγου Αλεξ.: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1940-1941, εκδ. "Οι Φίλοι του Βιβλίου", Α9ήναι, 1945. 


(4) Κατσιμήτρου Χαρ.: Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣΑ, εκδ. ΓΕΣ, Μήνα, 1982. 


(5) Τσέρβι Μ.: Ο ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, έκδοση Αlvin Redma Hellas, Α9ήνα, 1987. 


(6) Κόρου Αδωνι: ΧΡΟΝΙΚΟΝ 1940-1944. 


(7) Κύρου Αλ.: ΟΙ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ, Α9ήναι, 1962. 


(8) Σιωμοπούλου Στυλ.: Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΕΡΑΡΧΙΑ "TΖΟΥΛΙΑ" ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ, Ηπειρωτική Εστία, 1994. 


(9) Τριαντάφυλλου Κ.: ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-41, Πάτρα, 1981. 


(10) Τσιρπανλή Ζαχ.: ΠΩΣ ΕΙΔΑΝ OI ΙΤΑΛΟΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940-41, Αθήνα, 1974. 


(11) Ζαούση Αλεξ.: OI ΔΥΟ ΟΧΘΕΣ 1939-1945, εκδ. Παπαζήση, 1987. 


(12) Richter Heinz: Η ΙΤΑΛΟ-ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Γκοβόστης, 1998. 


(13) Μιχαλοπούλου Δημ.: ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 1923-1928. 


(14) Πράσκα Βισκόντι: ΕΓΩ ΕΙΣΕΒΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Γκοβόστης, 1999. 


(15) Vickers Miranda: ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ, εκδ. Οδυσσέας, 1997. 


(16) ΡοΙΙο S. - Ρυtο Α.: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ, εκδ. Ομάδα. 


(17) Νικολάου Χαρ.: ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ -ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, εκδ. Φλώρου, 1996. 


(18) Ημερήσιος Τύπος της εποχής.
Από το Ιστορικά Θέματα
http://www.istorikathemata.com/2010/10/28-1940.html

Η συνομωσία πίσω από την επίθεση ξένων και Ελλήνων πρακτόρων στην Γαλλική πρεσβεία (9 Σεπτεμβρίου 1916)

Αλέξανδρος Ζαϊμης

Στις οχτώ παρά τέταρτο το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου 1916 μια ομάδα ανδρων εισέβαλαν στον κήπο της γαλλικής πρεσβείας, κραυγάζοντας συνθήματα κατά της Αντάντ, υπέρ του Βασιλιά Κωνσταντίνου και αδειάζοντας τα περίστροφα τους στον αέρα. Μερικοί από τους επιτιθέμενους πιάστηκαν επί τόπου από Έλληνες αστυνομικούς, αλλά ξέφυγαν μέσα στο σκοτάδι, καθώς οι τελευταίοι δέχτηκαν επίθεση από άντρες με γαλλικές στολές. Ή "προσβολή" αυτή προκάλεσε μεγάλη έξαψη στη Γαλλία και ανησύχησε τη μετριοπαθή κοινή γνώμη στην Αγγλία. Ό ντε Ροκφέιγ υπέβαλε μια εντυπωσιακή αναφορά στο ναύαρχο Λακάζ και πίεσε τον Γκιγεμέν να αξιώσει αντίποινα. Οι πρεσβευτές της Αντάντ ανέθεσαν στον "πρύτανη" τους σερ Φράνσις Έλιοτ να επισκεφθεί τον πρωθυπουργό Ζαΐμη και να απαιτήσει την παραδειγματική τιμωρία των εισβολέων, των στρατιωτών και των αστυνομικών πού δεν απέτρεψαν το προκλητικό συμβάν, καθώς και την γραπτή έκφραση λύπης προς τη γαλλική κυβέρνηση.




"Όταν οι πρεσβευτές συναντήθηκαν για να αποφασίσουν ως προς τον τρόπο αντίδρασης τους, ό Έλιοτ ζήτησε από τον Γάλλο συνάδελφο του να καλέσει τον ντε Ροκφέιγ. Μόλις αυτός εμφανίστηκε, ο σερ Φράνσις τού είπε με απότομο ύφος ότι ό σοφέρ του είχε αναγνωρίσει μεταξύ των εισβολέων και κάποιον, πού γνώριζε ότι ήταν έμμισθο όργανο τής γαλλικής Μυστικής Υπηρεσίας. Ό ντε Ροκφέιγ προσποιήθηκε τον κατάπληκτο και τόνισε: «Είναι αδύνατο!» Ωστόσο, ένας ή δύο από τους πρεσβευτές δέν πείστηκαν από τις διαβεβαιώσεις του. Αμέσως μετά το επεισόδιο ό Ιταλός πρεσβευτής κόμης Μποσδάρι μπήκε χαμογελαστός στην Αθηναϊκή Λέσχη και σχολίασε πώς αναμφίβολα επρόκειτο για συνωμοσία μεταξύ του Γκιγεμέν και οπαδών του Βενιζέ­λου. Την ίδια άποψη υιοθέτησε κι ό ιταλικός Τύπος.( Στις 14 Σεπτεμβρίου ή ημιεπίσημη γαλλική Le Temps έγραφε ότι την έπίθεση στη γαλλική πρεσβεία είχε δήθεν οργανώσει ό Γερμανός πρεσβευτής) 


Μία μόλις ήμερα μετά το περιστατικό ένας από τους εισβολείς, πού ονομαζόταν Κανελλόπουλος και πού δεν ικανοποιήθηκε από το ύψος τής αμοιβής του, παρουσιάστηκε στο αρχηγείο τής αστυνομίας και κατέδωσε όλους τους συνεργούς του. Το επόμενο πρωινό ό αρχηγός τής αστυνομίας συνάντησε τον Φραγκιά στην εξώθυρα τής κατοικίας τού Έλευθερίου Βενιζέλου: συζητούσε με το φίλο του Μ. Βικάκη. Σταμάτησε και ζήτησε από τον Βικάκη με τρόπο οξύ να ειδοποιήσει τον Βολάνη να παρουσιαστεί αμέσως στο αρχηγείο. Ό Φραγκιάς φοβήθηκε κι έτρεξε να συναντήσει τον Νεγρεπόντη, για να τον ειδοποιήσει για τον κίνδυνο σύλληψης του. Εκείνος τον παρέπεμψε στον ίδιο τον ντέ Ροκφέιγ για προστασία και στο γραφείο του ό Φραγκιάς βρήκε μαζεμένα όλα τα μέλη της συμμορίας. Τα μεσάνυχτα ήρθαν οι Σαμσόρ και Ρολάν με γαλλικές στολές τού ναυτικού, τους έντυσαν μ' αυτές και τους πήγαν με αυτοκίνητα στον Πειραιά, όπου τους επιβίβασαν οτό γιότ Resolu.


Ό Βολάνης διαμαρτυρήθηκε ότι ό Σαμσόρ τον ανάγκασε να υπογράψει ένα έγγραφο, πού βεβαίωνε ότι είχε εισπράξει ποσό από 10.000 γαλλικά φράγκα ά­πό τον φόν Σένκ για να οργανώσει και να εκτελέσει την επίθεση. Το γιότ απέπλευσε αμέσως για τη Θεσσαλονίκη, ενώ το γενικό πρόσταγμα είχε 

ο Ρολάν, πού μετέφερε οδηγίες της γαλλικής πρεσβείας προς το γαλλικό Γενικό Επιτελείο. Δύο ώρες μετά την άφιξη τους οι συνωμότες αποβιβάστηκαν και οδηγήθηκαν στο αρχηγείο τής γαλλικής αστυνομίας, όπου τους προειδοποίησαν ότι δεν έπρεπε να τους δει κανένας στη Θεσσαλονίκη, για να μην κυκλοφορήσουν άσχημες ιστορίες για τους Γάλλους. Στη συνέχεια τους μετέφεραν με αυτοκίνητα ατό γαλλικό στρατόπεδο στο Ζαϊντλίκ. "Όταν πληροφορήθηκε ότι ή ελληνική αστυνομία αναζητούσε τα ίχνη τους, ό ντέ Ροκφέιγ θορυβήθηκε. Στις 25 Σεπτεμβρίου ζήτησε τη σύλληψη και τη μεταγωγή τους στη Μασσαλία για να τους εγκλείσουν σε στρατόπεδο, ενώ φρόντισε να ειδοποιήσει τις αρμόδιες στρατιωτικές "Αρχές να μην τους επιτρέψουν να επικοινωνήσουν με οποιονδήποτε έξω από το στρατόπεδο.

Ωστόσο, υπήρχε ένας κίνδυνος πού τον παρέβλεψε. Ή χωροφυλακή στη Μασσαλία είχε δικαιοδοσία επιθεώρησης των στρατοπέδων και ακρόασης των παραπόνων των κρατουμένων. Ή ιστορία πού διηγούνταν οι "Έλληνες κρατούμενοι έφτασε ως τον υπομοίραρχο ντέ Μαντόλ, ό όποιος αποφάσισε να επισκεφθεί το στρατόπεδο και να διαπιστώσει γιατί διαμαρτύρονταν. Στις 3 Νοεμβρίου 1916 επέμεινε να πάρει χωριστές καταθέσεις από όλους τους. Οι καταθέσεις ήταν ουσιαστικά ταυτόσημες, αλλά αφού τα περιστατικά στα όποια αναφέρονταν δέν ενέπιπταν στην αρμοδιότητα τής χωροφυλακής, ό ντέ Μαντόλ αρκέστηκε να διαβιβάσει τις καταθέσεις στον υπηρεσιακό προϊστάμενό του υπουργό των Εσωτερικών και οι κρατούμενοι — ε­κτός από έναν πού κατάφερε να δραπετεύσει — συνέχισαν να παραμένουν στο στρατόπεδο.

Στις 11 Ιουλίου 1917 ό Κρητικός αρχηγός της ομάδας των εισβολέων Βολάνης έστειλε γραπτή έκκληση στον Γάλλο γερουσιαστή Σαρλ Ζονάρ (πού ως ύπατος αρμοστής της Αντάντ στην Ελλάδα, είχε αναλάβει την εκθρόνιση του βασιλιά Κωνσταντίνου), ζητώντας την απελευθέρωση τους. Ή επιστολή άρχιζε με τον κομπασμό του Βολάνη και των συνεργατών του ότι «ανήκουν εις το Κόμμα των Φιλελευθέρων και γνωρίζουν προσωπικώς τον Έλευθέριον Βενιζέλον» και συνέχιζε: «Οι υπογεγραμμένοι, μέλη του Βενιζελικού Κόμματος, επιθυμούμεν την απελευθέρωσιν μας υπό της γαλλικής κυβερνήσεως, κατά διαταγήν τής όποιας ένηργήσαμεν... ώστε να έπιστρέψωμεν εις την φιλτάτην πατρίδα και να άγωνισθώμεν διά τόν θρίαμβον των αρχών του μεγάλου πολιτικού Ελευθερίου Βενιζέλου».


Πηγές

(Απόσπασμα εκ του βιβλίου του ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΤΟΜΣΟΝ "Μυστικαι υπηρεσιαι των Συμμαχων εν Ελλαδι") 
istorikathemata.com

The Secret History Of Hacking

The secret History of Hacking is a public domain documentary(21 documentaries...more than 20 hours) about the pioneers of the hacking craze. This movie along with many others can be found at sites such as internetarchive.org and publicdomainflicks.com

Το δόγμα του σοκ - The Shock Doctrine

Το δόγμα του σοκ και η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής: το βίαιο παρελθόν της πλέον κυρίαρχης ιδεολογίας της εποχής μας.

Το δόγμα του σοκ είναι ένα ντοκιμαντέρ που μας βοηθά να καταλάβουμε το παρόν, καθώς αποτελεί μια από τις πιο ολοκληρωμένες αναλύσεις της συγκαλυμμένης ιστορίας της εποχής μας. Μια συναρπαστική περιγραφή της νέας παγκόσμιας τάξης, που βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ…
Η ανάλυση του καπιταλισμού της καταστροφής επιχειρείται από την Καναδή συγγραφέα Ναόμι Κλάιν με τέλεια διυλισμένη οργή, που διοχετεύεται μέσα από αδιάσειστα δεδομένα. Σε αυτή την πρωτοποριακή εξιστόρηση των πεπραγμένων της πλέον κυρίαρχης ιδεολογίας της εποχής μας, της οικονομικής επανάστασης των «ελεύθερων αγορών» του Αμερικανού οικονομολόγου Μίλτον Φρίντμαν, η Ναόμι Κλάιν αμφισβητεί το διαδεδομένο μύθο ότι η παγκόσμια νίκη του νεοφιλελεύθερου κινήματος υπήρξε ειρηνική.

Καταδεικνύει ότι, από τη Χιλή του 1973 μέχρι το σημερινό Ιράκ, ο Φρίντμαν και οι υποστηρικτές του εκμεταλλεύτηκαν επανειλημμένα τη βία και μια σειρά από τρομακτικά σοκ για να επιβάλουν τις ακραίες πολιτικές τους. Αποκαλύπτει την εντυπωσιακή ομοιότητα ανάμεσα στις ανακριτικές τεχνικές της CIA και στις εκβιαστικές τεχνικές της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τον καπιταλισμό της καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν και παρουσιάζεται την οθόνη της WebTV του Tvxs, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του πρώην Αμερικανού προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν, επί προεδρίας του οποίου πολλές από τις παραπάνω τεχνικές εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά σε ευρεία έκταση.

πηγή: tvxs.gr

Η κυβερνητική κρίση του Ιουλίου του 1965 και η παρακρατική οργάνωση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α.

Η πολιτική κρίση που ξέσπασε το καλοκαίρι του 1965, αφορούσε σε μεγάλο βαθμό την διαφωνία του Βασιλιά Κωνσταντίνου με τον Γεώργιο Παπανδρέου για τον χειρισμό των ανακρίσεων της υπόθεσης Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. («Αξιωματικοί Σώσατε Πατρίδα, Ιδανικά, Δημοκρατίαν, Αξιοκρατίαν»). Συγκεκριμένα υπήρχαν στοιχεία που συνέδεαν τον τότε νεοεμφανισθέντα αλλά ανερχόμενου βουλευτή Ανδρέα Παπανδρέου με την συγκεκριμένη οργάνωση. Ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης Πέτρος Γαρουφαλιάς, πρόσωπο που απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης του Στέμματος, μετά την έκθεση Γρίβα και το αποτέλεσμα της ανάκρισης του Σίμου, είχε διατάξει την συνέχιση των ανακρίσεων και την παραπομπή της σε στρατοδικείο, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου τον εξανάγκασε σε παραίτηση ενημερώνοντας τον Βασιλιά ότι σκοπεύει να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Αμύνης ο ίδιος. Αφορμή για την απόπομπή του Γαρουφαλιά ήταν και η άρνηση του στην διαταγή του Παπανδρέου να αρχίσουν οι ανακρίσεις για την εφαρμογή του σχεδίου "Περικλής" στις εκλογές του 1961, κάτι που προφανώς ήθελε να χρησιμοποιήσει ο Παπανδρέου ως αντιπερισπασμο στην υπόθεση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α, καθώς από εκείνες τις εκλογές είχαν περάσει τέσσερα χρόνια.

Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος αρχικώς προσπάθησε να διατηρήσει τον Γαρουφαλιά στην θέση του υπό οποιοδήποτε κόστος. Αφού ο Παπανδρέου στάθηκε αμετάπειστος, επέστησε την προσοχή στον Πρωθυπουργό του ότι προφανώς δημιουργούνταν αρνητικές εντυπώσεις από την κίνηση του να αναλάβει το υπουργείο όταν εκκρεμεί η υπόθεση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α όπου πιθανώς να εμπλέκεται ο γιος του και πρότεινε ως συμβιβαστική πρόταση να αναλάβει το υπουργείο οποιοδήποτε άλλο στέλεχος της Ένωσης Κέντρου. Ο Παπανδρέου στάθηκε αμετάπειστος σε κάθε συμβιβαστική πρόταση, αρνούμενος καν να τις συζητήσει. Ακολούθησαν οι τρεις επιστολές Βασιλιά - Πρωθυπουργού το πενθήμερο 15 έως 20 Ιουλίου 1965 με το γνωστό εμπρηστικό περιεχόμενο και η τελική κλιμάκωση της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα με την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου και τις τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις "Αποστατών", με την απόσχιση πολλών σημαντικών βουλευτών της Ένωσης Κέντρου (Μητσοτάκης, Νόβας, Τούμπας, Στέφανος Στεφανόπουλος, Τσιριμώκος κτλ) και την κοινοβουλευτική στήριξη της ΕΡΕ.


Ασχέτως από τις παράλληλες ενέργειες του σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα Άνσουτζ και τις συνεννοήσεις του Βασιλιά με πολλούς βουλευτές της Ε.Κ. (η ακόμη και η πιθανολογημένη δωροδοκία βουλευτών για την οποία όμως ποτέ δεν προσκομίστηκε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο), η ρήξη εντός του κόμματος αυτού είχε κυοφορηθεί πολύ νωρίτερα. Και αυτό γιατί η Ε.Κ. ήταν μια τεχνητή συγκόλληση τάσεων και μικρότερων κομμάτων των οποίων οι αρχηγοί επ ουδενί θεωρούσαν τον Παπανδρέου ως αδιαφιλονίκητο αρχηγό, αλλά περισσότερο ως "πρώτο μεταξύ ίσων". Επίσης πολύ βασικός παράγοντας για την απόσχιση έπαιξε η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της Χώρας, αλλά και η μεγάλη πολιτική άνοδος του Ανδρέα Παπανδρέου, που πολύ γρήγορα σχημάτισε ισχυρή ομάδα βουλευτών και υποστηρικτών εντός του κόμματος με ριζοσπαστικό λόγο και πλέον αποτελούσε υπολογίσιμο αντίπαλο για την κούρσα διαδοχής στην αρχηγεία του κόμματος.


Όπως γίνεται αντιληπτό, σημείο τριβής για την κρίση ήταν η παρακρατική οργάνωση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. και η συμμετοχή η όχι του Ανδρέα Παπανδρέου σε αυτή. Ο Ελληνικός στρατός από το 1944 έως την ιστορούμενη εποχή, υπήρξε ο προνομιακός χώρος επιρροής του Στέμματος και της ευρύτερης Δεξιάς. Οι εκάστοτε ανώτατοι αξιωματικοί έχαιραν της απόλυτης εμπιστοσύνης του Θρόνου, ενώ υπήρχαν και μυστικές οργανώσεις εντός του στρατού (Ι.Δ.Ε.Α.) που είχαν ξεκάθαρη δεξιά πολιτική τοποθέτηση. Ο Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α ήταν η πρώτη οργάνωση που τόλμησε να αμφισβητήσει την αποκλειστικότητα αυτή. Τα μέλη της ήταν όμως λίγα, χαμηλόβαθμα και χωρίς μεγάλες δυνατότητες και πολύ σύντομα μαθεύτηκε η μυστική τους δραστηριότητα από τον βραχίωνα τους στην Κύπρο. Όταν η οργάνωση εξαρθρώθηκε και ξεκίνησαν οι ανακρίσεις για εμπλοκή πολιτικών προσώπων, ο Ανδρέας Παπανδρέου αρνήθηκε με επιμονή και πάθος ότι είχε οποιαδήποτε επαφή η σχέση με την εν λόγω οργάνωση καταγγέλλοντας σκευωρία και πλεκτάνη εις βάρους του από "ντόπια και ξένα κέντρα". Αλλά όχι μόνο αυτό. Στο βιβλίο του "η δημοκρατία στο απόσπασμα" (σελ 217-225) ο Ανδρέας Παπανδρέου αναφέρει πως πρώτη φορά άκουσε το όνομα της οργάνωσης τον Μάιο του 1965 από τον πατέρα του.


Ποια όμως είναι η αλήθεια; Κατά την γνώμη μας ο Ανδρέας Παπανδρέου όχι μόνο ήταν σε επαφή με τον Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. αλλά ήταν και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ο ιθύνων νους της οργάνωσης. Η βασική μαρτυρία που επικαλούμαστε ανήκει στον Αριστείδη Μπουλούκο, ο οποίος την εξιστορούμενη εποχή ήταν λοχαγός στην ΚΥΠ και βασικός κατηγορούμενος στην υπόθεση σύμφωνα με το πόρισμα Σίμου που το παραδέχτηκαν ως αντικειμενικό όλοι οι εμπλεκόμενοι. Σύμφωνα με τον Μπουλούκο, ο Ανδρέας Παπανδρέου έμαθε για την οργάνωση αρχές Σεπτεμβρίου 1964 και μυήθηκε με ενθουσιασμό σε αυτήν, λίγες μέρες μετά. Κατά τον Μπουλούκο πάντα, είτε ο ίδιος είτε ο λοχαγός Παπαγεωργόπουλος είχαν συναντήσει πολλές φορές τον Ανδρέα Παπανδρέου προσωπικά στο πολιτικό γραφείο του Αντώνη Στρατή στην οδό Σουηδίας αλλά και κάποιες άλλες στο σπίτι του Ανδρέα στο Ψυχικό, ενώ είχε γνωριστεί και με την σύζυγο του Μαργαρίτα.


Χάρις τις επαφές αυτές και την προσωπική επέμβαση του Ανδρέα Παπανδρέου στις μεταθέσεις των Αξιωματικών, σύντομα στελέχη του Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. είχαν τοποθετηθεί σε νευραλγικά σημεία του στρατεύματος (ΚΥΠ, διευθύνσεις όπλων, μονάδες που στρατωνίζονταν στο λεκανοπέδιο). Ταυτόχρονα, πάντα μετά από συνεννοήσεις με την οργάνωση, ο Παπανδρέου πετύχαινε την απομάκρυνση αξιωματικών που ανήκαν στον νεοσύστατο ΙΔΕΑ (βασικά στελέχη του ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και ο Χ. Λαδάς). Ο Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. είχε ως βασική του δραστηριότητα την συλλογή πληροφοριών για τις κινήσεις Δεξιών αξιωματικών, την ασφάλεια της "Δημοκρατίας" και της κυβέρνησης της "Ένωσης Κέντρου" και την ενημέρωση του Ανδρέα Παπανδρέου που αποτελούσε το πολιτικό σκέλος της οργάνωσης.


Τον Μάιο του 1965 συνελλήφθησαν τα πρώτα μέλη της οργάνωσης ενώ σάλος είχε προκληθεί στην κοινή γνώμη. Μέχρι τα τέλη Ιουνίου είχαν συλληφθεί όλοι (και ο Μπουλούκος) και ξεκινούσε η πολιτική κρίση. Κατά τον Μπουλούκο, ήταν άδηλο αν γνώριζε ο Γεώργιος Παπανδρέου την απόλυτη αλήθεια, αλλά πιθανότατα να την υποψιαζόταν. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν παραδέχτηκε ποτέ την ανάμιξη του, αν και περιέργως επισκέφτηκε με πιστό του συνεργάτη τους συλληφθέντες στην φυλακή το 1966. Στην επίσκεψη του αυτή ο Ανδρέας Παπανδρέου τους διαβεβαίωσε ότι σε περίπτωση που αποταχθούν από το στράτευμα και φυλακιστούν, μετά την απόλυση τους από τις φυλακές θα τους βρει δουλειές με μηνιαίες αποδοχές 14.000 δρχ. Μετά την επιστροφή του το 1974, ο Παπανδρέου δεν αναφέρθηκε ποτέ στο θέμα, αλλά δέχτηκε τον Μπουλούκο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ ως βασικό στέλεχος του, με την σημαία του οποίου εξελέγει δύο φορές βουλευτής. Το 1982 τον διέγραψε απ΄ευθείας από το ΠΑΣΟΚ μαζί με τον Δημήτριο Χονδροκούκη (επίσης κατηγορούμενο στην υπόθεση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α.) γιατί οι δύο βουλευτές διαφώνησαν για την κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Και οι δύο προσχώρησαν στην Νέα Δημοκρατία με την οποία εκλέχθηκαν 2 φορές βουλευτές. Ο Μπουλούκος προέβη στις αποκαλύψεις του το 1987, αφού αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ.





Πηγές


Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, εκδόσεις Καστανιώτη  


Άρις Μπουλούκος, Υπόθεση Ασπίδα η αλήθεια που καίει, εκδόσεις "Ο Τύπος"


συνέντευξη του Άρι Μπουλούκου στον Στέλιο Κούλογλου για τον Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α.


Από το πολύ καλό  istorikathemata.com

Οικονομική κρίση και ο ρόλος των ΜΜΕ στην Ελλάδα

Ένα ντοκυμαντέρ από χρήστη του διαδικτύου για το πώς τα ΜΜΕ χειρίστηκαν την οικονομική κρίση, προβάλλοντας τα μέτρα ως αναγκαία και τη προσφυγή μας στο ΔΝΤ ως μονόδρομο και αναγκαίο κακό.

Σύμφωνα με τη δημιουργό του βίντεο Ελένη Φλ., το βίντεο βασίζεται στην εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου (εκπομπή Infowar 11ης Μαρτίου για τον Σκάι) καθώς και σε έρευνα του Παντείου πανεπιστημίου για τον ρόλο των ΜΜΕ στην οικονομική κρίση.

Ο ερωτικός βίος στην αρχαία Ελλάδα

Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ, το οποίο έχει στόχο να μας διαφωτίσει για τη σημασία του έρωτα ως συναίσθημα και πράξη στη ζωή των Αρχαίων Ελλήνων. Εναλλάσσονται πλάνα από αρχαιολογικά ευρήματα, μέσα από τα οποία διαφαίνεται η λατρεία των Αρχαίων Ελλήνων στο πρόσωπο του ΘΕΟΥ ΕΡΩΤΑ και της ΘΕΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται για την ανδρική και γυναικεία ομοφυλοφιλία, η οποία ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη ως στάση ζωής.

Χρονολογία Παραγωγής / Πρώτης Εκπομπής
Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 1987

Παραγωγή: ΕΡΤ ΑΕ
Εκτέλεση: ΝΙΝΟΣ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ

Μουσική:
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΧΑΛΑΡΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΚΚΑΣ
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Αφηγητές:
ΜΑΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΟΥ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΡΟΥΣΗΣ

Επιλογή θεμάτων και επιμέλεια κειμένων
και μουσικής-σκηνοθεσία:
ΟΜΑΔΑ ΕΣΠΕΡΟΣ

Πρωτότυπο Μέσο: ΒΙΝΤΕΟ

Δικαιώματα
ΕΡΤ ΑΕ

WikiRebels το Ντοκυμαντέρ για το WikiLeaks

Τον τελευταίο χρόνο, το WikiLeaks έχει προκαλέσει αίσθηση παγκοσμίως τόσο για τις αποκαλύψεις που έχει δημοσιεύσει για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και τα τηλεγραφήματα των δυτικών διπλωματών, όσο και για την υπόθεση του ιδρυτή του, Julian Assange, ο οποίος συνελήφθη στη Βρετανία μετά από διεθνές ένταλμα σύλληψης της Ιντερπόλ για να αφεθεί ελεύθερος με απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου. Σημειώνεται ότι η κατηγορούσα αρχή άσκησε έφεση στην απόφαση αποφυλάκισης.

Οι ρεπόρτερ Jesper Huor και Bosse Lindquist της σουηδικής τηλεόρασης STV ακολούθησαν την οργάνωση από το καλοκαίρι του 2010 με στόχο της δημιουργία ενός πρώτου ντοκιμαντέρ για αυτήν.

Εξετάζουν την πορεία της οργάνωσης, κάποιες από τις κυριότερες αποκαλύψεις της – στο επίκεντρο οι πόλεμοι του Ιρακ και Αφγανιστάν, η οικονομική κρίση στην Ισλανδία, κ.α. – καθώς και τον τρόπο λειτουργίας του οργανισμού. Πάνω από όλα, παρακολουθούν πώς η ίδια η διαρροή της πληροφορίας έχει την ικανότητα να αλλάξει την έκβαση πολιτικών αποτελεσμάτων μιας χώρας καθώς και τη νομοθεσία της.

Χρονικό πλαίσιο το σύνολο της ιστορίας του οργανισμού από την αρχή της δημιουργίας του μέχρι και την αποχώρηση μελών του, μετά από διαφωνίες με τον ιδρυτή Julian Assange, και τη δημιουργία της επερχόμενης, συναφούς περιεχομένου ιστοσελίδας ονόματι OpenLeaks, υπό τον Daniel Domscheit-Berg (ψευδώνυμο: Daniel Schmitt) και άλλους συνεργάτες.
πηγή: tvxs.gr

Analyzing Wireshark logs

Analyzing Wireshark logs

Ναός Απόλλωνα Λευκάτα

Στο νότιο άκρο της Λευκάδας απλώνεται η χερσόνησος και το ακρωτήρι του Λευκάτα (ύψους 60 μέτρων, η «λευκή πέτρη» του Ομήρου). Από εκεί αρχίζουν οι απόκρημνες και πιο εντυπωσιακές δυτικές ακτές του νησιού. Το τοπίο ορεινό και άγριο, κατεβαίνει ως την άκρη της θάλασσας, εκεί που τα κάτασπρα βράχια παλεύουν με το Ιόνιο πέλαγος. Άγρια και συναρπαστική η ομορφιά αυτού του τοπίου που ο επισκέπτης πλησιάζει από τη θάλασσα ή από τη στεριά. Εδώ, στη μύτη του Λευκάτα ο μύθος θέλει την ποιήτρια Σαπφώ να δίνει τέλος στη ζωή της απελπισμένη από το πάθος του έρωτα. Αυτά τα λευκά βράχια βάφτισαν και το νησί Λευκάδα. Αυτή είναι μια από τις πολλές εκδοχές για την προέλευση του ονόματός του. 

Φάρος του Λευκάτα χτισμένος το 1890 
πάνω στον ιερό ναό του Λευκάτα Αππόλων

Εκεί βρίσκεται ο φάρος του Λευκάτα, ο οποίος χτίστηκε πάνω σε αρχαίο ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Το ιερό του Λευκάτα Απόλλωνα ήταν γνωστό σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Κάθε χρόνο γίνονταν γιορτές πανελλήνιες προς τιμήν του θεού. Ήταν προστάτης των ναυτικών, γιατρός του σώματος και της ψυχής. Για αυτό και οι αρχαίοι πίστευαν ότι πηδώντας από τα βράχια αυτά η ψυχή απελευθερωνόταν από το βάρος των παθών και εξιλεωνόταν από τις αμαρτίες. Σήμερα ελάχιστα ίχνη του αρχαίου ναού διακρίνονται κάτω από το φάρο. Το τοπίο όμως είναι τόσο εντυπωσιακό, που μεταδίδει στον επισκέπτη τη μαγεία του μυστηριακού χαρακτήρα του.

The Crimean War Documentary

The Crimean War

Η Βενιζελική "εθνική άμυνα" και τα αιματηρά γεγονότα στην Χαλκιδική (Σεπτέμβριος 1916)

Βρισκόμαστε στην κορύφωση του Εθνικού Διχασμού τον Αύγουστο του 1916, όταν δηλαδή οι γερμανοβούλγαροι είχαν καταλάβει την Καβάλα και είχε ιδρυθεί η "εθνική άμυνα" στην Θεσσαλονίκη από φανατικούς Βενιζελικούς (Ζυμβρακάκης, Μαζαράκης, Αργυρόπουλος, Ζάννας, Χριστοδούλου) με σκοπό να σύρει την νόμιμη Ελληνική βασιλική κυβέρνηση των Αθηνών που ως τότε ήταν ουδετερόφιλη, στο πλευρό της Αντάντ. Η "Άμυνα" είχε από την πρώτη στιγμή την άφθονη υλική και οικονομική υποστήριξη του Γάλλου στρατηγού Σαράιγ. Η σημαντικότερη προτεραιότητα της "άμυνας" ήταν να επιστρατεύσει τις ελληνικές περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της, δημιουργώντας στρατιωτικές μονάδες ώστε να προσφέρει υπηρεσίες στην Αντάντ και να εδραιώσει την θέση της που έμοιαζε τότε αρκετά επισφαλής.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Η σημαντικότερη περιοχή που για γεωγραφικούς κυρίως λόγους θα μπορούσε εύκολα να τεθεί υπό τον έλεγχο της "άμυνας", ήταν η Χαλκιδική. Έτσι λοιπόν οι "αμυνίτες" απέστειλαν τον λοχαγό Γεώργιο Κονδύλη με 200 άνδρες να καταλύσει τις Αρχές και να επιστρατεύσει τους κατοίκους της. Ο Κονδύλης έφτασε στην Γαλάτιστα στις 7 Σεπτεμβρίου όπου συνάντησε όμως την σταθερή άρνηση των κατοίκων να στρατευθούν. Η απάντηση του ήταν να καταλύσει πλήρως την έννομη τάξη και να συλλάβει τους σημαντικότερους προκρίτους της πόλης που αντιστέκονταν, τους οποίους διαπόμπευσε στους δρόμους της πόλης κρεμώντας στους λαιμούς τους πινακίδες με την λέξη "προδότης" πριν τους κλείσει φυλακή.

Ο Κονδύλης συνέχισε την πορεία του στον Πολύγυρο όπου επίσης κατέλυσε τις νόμιμες αρχές του τόπου κατάσχοντας το επαρχιακό ταμείο. Όσο όμως καταγινόταν με αυτά, έμαθε ότι βασιλόφρονες επίστρατοι είχαν αφοπλίσει τους στρατιώτες που είχε αφήσει στην Γαλάτιστα. Ενισχυμένος με 200 άνδρες που του στάλθηκαν από την Θεσσαλονίκη, ο Κονδύλης επέστρεψε ανατρέποντας εύκολα τους ανοργάνωτους επίστρατους που είχαν στην μάχη αυτή 11 νεκρούς. Αφού ανακατέλαβε την Γαλάτιστα, ο Κονδύλης εκτέλεσε με συνοπτικές διαδικασίες τρεις από τους επίστρατους που συνέλαβε (Σαραφιανός, Κυμουρτζής, Πανέλας). Την ίδια μέρα οι "αμυνήτες" εκτέλεσαν τον επίστρατο Δημήτριο Στίνη ενώ τραυμάτισαν στα πόδια τον Κωνσταντίνο Κατάκαλο, τον Άγγελο Καραμεσάλα και τον Διαμαντή Σαφουρλά. Φυλακίστηκαν τουλάχιστον 20 πολίτες με τον βουλευτή Ιωάννη Τραιανό ανάμεσα τους. Η σκληρότητα του Κονδύλη οδήγησε όλους τους εφέδρους στα όρη εγκαταλείποντας οικείες και εργασίες. Στις 11 Σεπτεμβρίου ο Κονδύλης εξέδωσε την εξής διαταγή προς τους κατοίκους της Γαλάτιστας:


"....Εκτελούντες απόφασιν της εθνικής αμύνης ημείς ο αρχηγός του στρατού της Χαλκιδικής επικηρύσσω τας κεφαλάς των πρωταιτίων: 1)Θ. Κατά, 2)Χριστ. Καραπλιάφη, 3)Λ. Τσαμπούρη, 4)Γ. Τσαμπούρη, 5)Στ. Σπανού, 6)Μ. Κουραμπότα.

Εις εκείνον όστις θα φονεύση η θα καταδώση εις τον στρατόν μας έναν επικυρηγμένον τούτων, θα δοθεί αμοιβή δραχμών 1000. Οι οικείαι των επικυρηγμένων θα κατεδαφισθώσιν εντός της σήμερον και η περιουσία των θα δημευθεί και αι οικογένειαι των θα απελαθώσιν. Απαγορευεται προς πάντας τους κατοίκους της Χαλκιδικής να χαιρετώσι, προστατευσωσι και τροφοδοτώσι τους επικηρυσσομένους. Ο παραβάτης της παρούσης θα υποστή την βαρυτέραν των ποινών."

Επειδή όμως η επιστράτευση δεν προχωρούσε ικανοποιητικά, ο Κονδύλης συνέλαβε πολλές μητέρες και γυναίκες επιστράτων (Αν. Ζαμπάνη, Τρ. Τσακνή, Μαρία Κοτσάνη, Μαρία Χαλάτη). Σε μερικές δε περιπτώσεις αμυνήτες βασάνισαν απάνθρωπα 2 γυναίκες (Κυβέλη Κασσάνδρου, Ασπασία Τέλιου) για να τις αποσπάσουν την τοποθεσία όπου βρίσκονταν οι άνδρες τους. Στις 13 Σεπτεμβρίου οι αμυνήτες επιτέθηκαν στο χωριό βασιλικά και στις 14 Σεπτεμβρίου στην Νικήτη όπου πέταξαν σε χαράδρα τον Αθανάσιο Αναγνωσταρά καίγοντας τις προίκες από τις 2 αδερφές του καθώς και όλα τα έπιπλα της οικείας του. Επίσης έκαψαν τα έπιπλα από τα σπίτια όσων δημοσίων υπαλλήλων που αρνούμενοι να προσχωρήσουν στο κίνημα αναχώρησαν για την Λάρισα.

Στις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου, ο Κονδύλης είχε χάσει εντελώς τον έλεγχο των πράξεων του, καθώς δεν πετύχαινε το αποτέλεσμα που ήθελε να δείξει στην Αμυνήτικη Διοίκηση ως νέος φέρελπις αξιωματικός που μόλις είχε αναδειχθεί. Έτσι στις 18 Σεπτεμβρίου απαγχόνισε τον Γρηγόριο Συνάπαλο από την Βαβδο, απαγχόνισε τον 70χρονο ιερέα του χωριού Σταυρός και τον αστυνομικό σταθμάρχη Ορμυλίας Αντώνιο Πατριαρχέα. Τον χορό του αίματος έκλεισε η εκτέλεση του έφεδρου λοχία Σταυρου Χαρδαλιά από την Επανομή. Το τελευταίο κατασταλτικό μέτρο που δοκιμάστηκε από την νέα προσωρινή Κυβέρνηση της τριανδρίας Βενιζέλου - Κουντουριώτη - Δαγκλή που εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 26 Σεπτεμβρίου, ήταν η απομόνωση της επαρχίας και η στέρηση ανεφοδιασμού της ώστε να λυγίσει από την πείνα.

Όταν ούτε αυτή η τακτική απέδωσε, τότε η αποτυχία αποδόθηκε στον Κονδύλη που αντικαταστάθηκε με Συνταγματάρχη Χατζηιωάννου. Τότε η "τριανδρία" έκανε μια επίθεση φιλίας στους κατοίκους της Χαλκιδικής στέλνοντας 500 σακιά αλεύρι με τον μετριοπαθή Θεμιστοκλή Σοφούλη και δίνοντας διορία ενός μηνός σε όλους τους φυγάδες να παρουσιαστούν στον αμυνήτικο στρατό. Πολλοί φυγάδες ξεγελάστηκαν επιστρέφοντας στα σπίτια τους. Δεν υπολόγισαν σωστά. Στις 17 Δεκεμβρίου ο παλαιός μακεδονομάχος και φανατικός Βενιζελικός Παυλος Γύπαρης με ένα τάγμα υπό τον αντ/σχη Μπαρτζώκα, επιτέθηκε και κατέλαβε αιφνιδιαστικά τον Πολύγυρο, συλλαμβάνοντας πολλούς φυγάδες που είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους, από τους οποίους οι περισσότεροι φυλακίστηκαν η ξυλοκοπήθηκαν ανηλεώς. Η πόλη λεηλατήθηκε για τρεις μέρες. Τα ίδια περίπου γεγονότα έλαβαν χώρα και στην Αρναία.

Οι λόγοι της επίμονης άρνησης των κατοίκων της Χαλκιδικής να στρατευθούν ήταν πολλοί και κάποιοι από αυτούς μάλλον εύλογοι. Κατ΄ αρχάς η "εθνική άμυνα" ειδικά στα πρώιμα στάδια της που δεν είχε επικεφαλής τον Βενιζέλο, δεν συμβόλιζε την νομιμότητα αλλά έμοιαζε με ένα αμφίβολης εγκυρότητας ξενοκίνητο πραξικόπημα. Παράλληλα η πλειοψηφία των πολιτών της Χαλκιδικής ήταν αντιβενιζελικής πολιτικής προέλευσης, καθώς στις προηγούμενες εκλογές οι Βενιζελικοί δεν είχαν εκλέξει ούτε έναν βουλευτή εκεί. Είναι επίσης εύλογο πως το κάλεσμα σε οποιονδήποτε πόλεμο (πόσο μάλλον έναν Παγκόσμιο) δεν είναι κάτι που οι πολίτες γενικά δέχονται ευμενώς. Πόσο μάλλον όταν αυτό το κάλεσμα δεν γίνεται με επίκληση στον πατριωτισμό, αλλά με την χρησιμοποίηση βάρβαρων και βίαιων εξαναγκαστικών μέτρων. Παράλληλα οι οργανώσεις των "επιστράτων" (παρακρατικές οργανώσεις φανατικών βασιλοφρόνων που είχαν οργανωθεί από τον Ιωάννη Μεταξά) είχαν εργαστεί εντατικά και είχαν προπαγανδίσει με επιτυχία τις θέσεις των αντιβενιζελικών σε πανελλαδική κλίμακα. Επίσης οφείλουμε να αναφέρουμε ότι η αντίσταση στους Βενιζελικούς δεν εκδηλώθηκε σε όλες τις πόλεις της Χαλκιδικής αλλά κυρίως στον Πολύγυρο, στην Γαλάτιστα και στην Αρναία.

Η ΑΠΟΨΗ ΤΩΝ ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Η παραπάνω εξιστόρηση των γεγονότων βασίζεται σε τέσσερις πηγές. Στα δημοσιεύματα της εφημερίδας "Σκριπ" αντιβενιζελικής κατεύθυνσης, στα επίσημα ανακοινωθέντα της "Ηνωμένης Αντιπολίτευσης" το 1920 μετά την άρση της βενιζελικής λογοκρισίας, στο έργο του αντιβενιζελικού Ν. Γερακάρη "σελίδες εκ της συγχρόνου ιστορίας", στις ανακρίσεις και στην επίσημη δικαστική έρευνα που έγινε από τον συνταγματάρχη Γ. Μπασακάρη το 1921.

Θα ήταν όμως μονομερές να αναφερθούμε μόνο σε αντιβενιζελικές πηγές ώστε να επιβεβαιώσουμε την σκληρότητα και την καταστολή που βίωσαν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής από τους βενιζελικούς. Αντί για αυτό θα αναφερθούμε και σε δύο χρήσιμες μαρτυρίες φιλοβενιζελικών Ιστορικών.

Ο πρώτος είναι ο δημοσιογράφος Γεώργιος Βεντήρης, στενός προσωπικός του Ελ. Βενιζέλου και συγγραφέας του σημαντικού φιλοβενιζελικού έργου "Η Ελλάς του 1910-1920" εκδ. Ίκαρος. Ο Βεντήρης λοιπόν, τα αιματηρά γεγονότα που περιγράψαμε τα απορρίπτει ως τερατώδη μυθεύματα και ψεύδη των βασιλοφρόνων (μόνο 30 σπίτια πυρπολήθηκαν, ένας προδότης των Τούρκων (Συνάπαλος) απαγχονίστηκε και οι συγγενείς των πρωταιτίων εξορίστηκαν στην Μυτιλήνη). Κατά τον ίδιο, όχι μόνο ο Κονδύλης δεν έπραξε τίποτε μεμπτό, αλλά υπήρξε και θύμα των επιθέσεων των κατοίκων της Χαλκιδικής. Ο Κονδύλης, σύμφωνα με τον Βεντήρη, συγχώρησε 2 φορές τις επιθέσεις αυτές και έδειξε σπάνια μεγαλοψυχία και πολιτικότητα στην αντιπατριωτική στάση των στασιαστών. Και τελειώνει ο έλλην Ιστορικός:

"...συνέβησαν γεγονότα, άλλα θλιβερά, άλλα αξιοκατάκριτα. Ερμηνεύονται όλα όταν ληφθεί υπ΄ όψιν ο φανατισμός του εμφυλίου. Πάντως οι υπερβασίες των στρατιωτών της Αμύνης δεν είχαν αφορμή απάνθρωπα δήθεν ένστικτα..." 

Δεύτερη μαρτυρία είναι αυτή του φιλοβενιζελικού Φοίβου Γρηγοριάδη ο οποίος αναφέρει:

"Φοβερός εμφανίζεται στην Χαλκιδική ο Γεώργιος Κονδύλης. Του καταλογίζουν άγρια βασανιστήρια μανάδων για να εμφανισθούν οι κρυμμένοι γιοί τους. Απαγχόνισε και έναν Συνάπαλο από την Γαλάτιστα με συνοπτικές διαδικασίες. Τελάληδες κάλεσαν τον κόσμο να μαζευτή να δη που θα δικασθή και θα καταδικασθή ο λιποτάκτης. Έκλαιγε ο κόσμος όταν ο καταδικασμένος πήγαινε στην αγχόνη...."

Τα συμπεράσματα δικά σας....

ΠΗΓΕΣ

-Χρήστος Βήττος, Ο εθνικός διχασμός και η Γαλλική κατοχή (1915-1920), εκδ. Όλυμπος

-Φοίβος Γρηγοριάδης, Διχασμός - Μικρά Ασία, εκδ. Κεδρηνος

-paleohori-halkidiki.blogspot.com/2008/05/blog-post_6755.html (πολύ σύντομη αναφορά στα γεγονότα)
istorikathemata.com

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀς Φρόντιζαν»

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀς Φρόντιζαν»

Κατήντησα σχεδόν ἀνέστιος καί πένης.
Αὐτή ἡ μοιραία πόλις, ἡ Αντιόχεια
όλα τά χρήματα μου τά ‘φαγε:
αυτή ἡ μοιραία μέ τόν δαπανηρό της βίο.

Ἀλλά εἶμαι νέος καί μέ ὑγείαν ἀρίστην.
Κάτοχος τῆς ἑλληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Ἀριστοτέλη, Πλάτωνα∙
τί ρήτορας, τί ποιητάς, τί ὅ,τι κι ἄν πεῖς).
Ἀπό στρατιωτικά ἔχω μιάν ἰδέα,
κ’ ἔχω φιλίες μέ ἀρχηγούς τῶν μισθοφόρων.
Εἶμαι μπασμένος καμπόσο καί στά διοικητικά.
Στην Ἀλεξάνδρεια ἔμεινα ἕξι μήνες, πέρσι∙
κάπως γνωρίζω (κ’ εἶναι τοῦτο χρήσιμον) τά ἐκεῖ:
τοῦ Κακεργέτη βλέψεις καί παληανθρωπιές, καί τά λοιπά.

Ὅθεν φρονῶ πώς εἶμαι στά γεμάτα
ἐνδεδειγμένος γιά νά ὑπηρετήσω αὐτήν τήν χώρα,
τήν προσφιλῆ πατρίδα μου Συρία.

Σ’ ὅ,τι δουλειά μέ βάλουν θά πασχίσω
νά εἶμαι στήν χώρα ὠφέλιμος. Αὐτή εἶν’ ἡ πρόθεσίς μου.
Ἄν πάλι μ’ ἐμποδίσουνε μέ τά συστήματά τους –
τούς ξέρουμε τούς προκομένους: νά τά λέμε τώρα;
ἄν μ’ ἐμποδίσουνε, τί φταίω ἐγώ.

Θ’ ἀπευθυνθῶ πρός τόν Ζαβίνα πρῶτα,
κι ἄν ὁ μωρός αὐτός δέν μ’ ἐκτιμήσει,
θά πάγω στόν ἀντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι ἄν ὁ ἠλίθιος κι αὐτός δέν μέ προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στόν ‘Υρκανό.

Θά μέ θελήσει πάντως ἕνας ἀπ’ τους τρεῖς.

Κ’ εἶν’ ἡ συνείδησίς μου ἥσυχη
γιά τό ἀψήφιστο τῆς ἐκλογῆς.
Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία τό ἴδιο.

Ἀλλά, κατεστραμμένος ἄνθρωπος, τί φταίω ἐγώ.
Ζητῶ ὁ ταλαίπωρος να μπαλωθῶ.
Ἀς φρόντιζαν οἱ κραταιοί θεοί
να δημιουργούσαν ἕναν τέταρτο καλό.
Μετά χαρᾶς θά πήγαινα μ’ αὐτόν.

[1930]

Αντιόχεια: Η Αντιόχεια ήταν η πρωτεύουσα του αρχαίου κράτους της Συρίας και ιδρύθηκε από το στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου Σέλευκο Ά το Νικάτορα στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. προς τιμήν του πατέρα του Αντίοχου. Η Αντιόχεια σήμερα ανήκει στην Τουρκία.
Κακεργέτης: Προσωνύμιο του Πτολεμαίου Η΄ Ευεργέτη Β΄ (182-116 π.Χ.) της Αιγύπτου. Ο
Κακεργέτης (ή αλλιώς ο Φύσκων) ήταν ο όγδοος Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων (15ος και τελευταίος ήταν ο Καισαρίωνας, ο γιος της Κλεοπάτρας της Ζ΄). Πήρε την εξουσία μετά το θάνατο του αδερφού του Πτολεμαίου Στ΄, ενώ, παράλληλα, παντρεύτηκε τη χήρα του Πτολεμαίου Στ΄, και αδερφή τους, Κλεοπάτρα Β΄ και δολοφόνησε τον ανιψιό του. Στη συνέχεια παντρεύτηκε και τη μια από τις δύο κόρες της Κλεοπάτρας Β’ την Κλεοπάτρα Γ΄, που ήταν παράλληλα και ανιψιά του. Όταν η Κλεοπάτρα Β΄ το 131 π.Χ. ξεκίνησε επανάσταση εναντίον του συζύγου και αδερφού της, εκείνος σκότωσε το γιό τους Πτολεμαίο Μεμφίτη, που ήταν τότε δεκατεσσάρων ετών, τον τεμάχισε και της έστειλε τα κομμάτια του σα δώρο γενεθλίων. Η Κλεοπάτρα Β΄ παρόλα αυτά το 124 π.Χ. επέστρεψε στον Πτολεμαίο Η΄ κι έμεινε κοντά του μέχρι το θάνατό του το 116 π.Χ.
Οι διεκδικητές του θρόνου της Συρίας:
Ζαβίνας: Ο Αλέξανδρος Β΄ Ζαβίνας (Ζαβίνας σημαίνει αυτός που αγοράστηκε) υποστηρίχτηκε από τον Πτολεμαίο Η΄ τον Κακεργέτη, ως δήθεν γιος του Αλέξανδρου Α΄ Βάλα (ηγεμόνα της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών από το 150 έως το 146 π.Χ.), για να διεκδικήσει την εξουσία της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών εις βάρος του Δημητρίου Β΄ του Νικάτορα. Η διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στην Κλεοπάτρα Β΄ και το σύζυγο –και αδερφό- της Πτολεμαίο Η΄ είχε αντίκτυπο και στη Συρία, καθώς ο Δημήτριος ο Νικάτωρ πήρε το μέρος της Κλεοπάτρας αφού είχε παντρευτεί την κόρη της την Κλεοπάτρα τη Θεά (που βασίλευε στη Συρία κατά τη διάρκεια των εμφύλιων διαμαχών), ενώ ο Ζαβίνας είχε την υποστήριξη του Πτολεμαίου Η΄ (του Κακεργέτη). Ο Ζαβίνας κατόρθωσε να κυβερνήσει κάποιες περιοχές της Συρίας από το 128 π.Χ. μέχρι το 123 π.Χ. οπότε και εκτελέστηκε. Ο Ζαβίνας μάλιστα ηττήθηκε από τον Αντίοχο Η΄ το Γρυπό, το γιο του Δημητρίου Β΄ του Νικάτορα.
Γρυπός: Ο Αντίοχος Η΄ ο Γρυπός (αυτός δηλαδή που έχει γαμψή μύτη) υπήρξε ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών από το 125 π.Χ. έως το 96 π.Χ. ήταν γιος του Δημήτριου Β΄ του Νικάτορα και της Κλεοπάτρας της Θεάς, την οποία ανάγκασε να πιει το δηλητηριασμένο κρασί που πήγε να του προσφέρει για να τον σκοτώσει. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Κλεοπάτρα η Θεά υπήρξε κατά σειρά σύζυγος των: Αλέξανδρου Α΄ Βάλα, Δημητρίου Β΄ Νικάτορος και Αντίοχου Ζ΄ Σιδήτη. Υπήρξε βασίλισσα της Συρίας για μια τριακονταετία και στα τελευταία της χρόνια δολοφόνησε το γιο της Σέλευκο και αποπειράθηκε να δηλητηριάσει και τον γιο της Αντίοχο Η΄, ο οποίος και την ανάγκασε να πάρει η ίδια το δηλητήριο που προόριζε για εκείνον.
Υρκανός: Ο Ιωάννης Υρκανός Α΄ (135-104 π.Χ.) υπήρξε θρησκευτικός και πολιτικός επικεφαλής των Ιουδαίων, αν και ηττήθηκε από τον Αντίοζο Ζ΄ το Σιδήτη, συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Α΄ Ζαβίνα και κατόρθωσε να πάρει τον έλεγχο αρκετών περιοχών της Συρίας.

Το ποίημα «Ας Φρόντιζαν» είναι ένα από τα καλύτερα πολιτικά ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, στο οποίο αναδεικνύει με μοναδικό τρόπο πώς η διαφθορά των ηγετών περνά στους πολίτες, οδηγώντας τους σε μια γενική αδιαφορία απέναντι στην κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα τους. Ο νεαρός από την Αντιόχεια ζει στο έπακρο τις απολαύσεις που έχει να του προσφέρει η πόλη του και τώρα αναζητά μια ευκαιρία να μπαλωθεί, να ενταχθεί κάπου στον κρατικό μηχανισμό ώστε να εξασφαλίζει χρήματα προφανώς για να συνεχίσει τις διασκεδάσεις του.
Η παρακμή που έχει επέλθει στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών αντικατοπτρίζεται τόσο στους ηγέτες της όσο και στους πολίτες της. Όπως οι ηγέτες της Συρίας ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα κατακτήσουν την εξουσία, έτσι και οι πολίτες ασχολούνται μόνο με το πώς θα βολευτούν οι ίδιοι, αδιαφορώντας για την πατρίδα τους. Ο Καβάφης έχει επιλέξει, κατά την προσφιλή του συνήθεια, μια περίοδο παρακμής, η σημασία της οποίας όμως δεν περιορίζεται στο βασίλειο της Συρίας. Η ίδια κατάσταση αδιαφορίας των πολιτών και ασυδοσίας των ηγετών, έχει εμφανιστεί και συνεχίζει να εμφανίζεται διαχρονικά σε διάφορες κοινωνίες. Όπου οι πολίτες αφήνουν τους ηγέτες τους να κινούνται χωρίς έλεγχο, επέρχεται διαφθορά και παρακμή, κι αντίστοιχα όπου οι ηγέτες είναι διεφθαρμένοι και αδιάφοροι για το κοινό καλό, οι πολίτες υιοθετούν μια αντίστοιχη συμπεριφορά κι ενδιαφέρονται μόνο για το δικό τους συμφέρον.
Ο ήρωας του ποιήματος είναι έτοιμος να εργαστεί για το καλό της πατρίδας του –και παράλληλα για το δικό του όφελος- στις υπηρεσίες όποιου τον δεχτεί. Ο νεαρός είναι πρόθυμος να απευθυνθεί και στους τρεις διεκδικητές του θρόνου της Συρίας, έχοντας τη συνείδησή του ήσυχη, μιας και οι τρεις τους βλάπτουν εξίσου την πατρίδα του. Ο νεαρός μάλιστα δηλώνει αθώος για το αψήφιστο της επιλογής του καθώς αν υπήρχε ένας τέταρτος υποψήφιος που ήταν καλός για την πατρίδα, θα πήγαινε οπωσδήποτε μ’ αυτόν. Ας φρόντιζαν λοιπόν οι θεοί να είχαν δημιουργήσει έναν τέταρτο καλό κι εκείνος δε θα αναγκαζότανε να δουλέψει για έναν από τους διεφθαρμένους διεκδικητές της εξουσίας.
Ο ποιητής φροντίζει βέβαια να παρουσιάσει από την αρχή την αμφίβολη ηθική ακεραιότητα του νεαρού, καθώς και το ελαφρό του χαρακτήρα του, καθώς θέλει να δείξει με ιδιαίτερη έμφαση το είδος των πολιτών που δημιουργούνται στις εποχές όπου η διαφθορά και η παρακμή κυριαρχούν.

Πηγή

Inventions That Changed The World

Jeremy Clarkson hosts Inventions That Changed The World, a series which tells the stories behind some of the most significant inventions which have helped shape the world we live in today.
Our daily lives are governed by inventions. From what we wear to the food we eat and our methods of travel – it’s all been invented or significantly altered by inventions.
But sometimes an invention comes along that doesn’t just change the way we do things but changes the world.
Inventions That Changed The World examines not only how and why life altering inventions got off the ground in the first place, but also how they created a domino effect spawning other essential inventions in their wake.
Beginning with the gun, Jeremy reveals that successful attempts to create ever more lethal weapons have not only shaped the world but led directly or indirectly to all of the following: the industrial revolution; the production line; cowboy films; street lighting; the car exhaust pipe and the development of trauma medicine.
Other inventions covered in the series include: The computer, without which we couldn’t fly planes, drive cars or even run our dishwashers;
The jet which plays a key part in our weather, mass tourism and outbreaks like SARS;
The telephone which was invented by mistake by a man trying to make a humming telegraph. The telephone has not only changed the way we do business but also led to the development of the Internet;
The television which was invented by two men with wildly different visions: John Logie Baird, a Scotsman, and a 14-year old American Mormon, Philo T Farnsworth, both died unrewarded but their invention, Jeremy reveals, helped win the Battle of Britain.
Throughout the series Jeremy gives his own passionate and witty take on some of the inventions and inventors that he believes have helped change the course of history.(watch the full documentary-playlist)

Sun Tsu - The Art of War : Documentary

The Art of War is an ancient Chinese military treatise that is attributed to Sun Tzu (also referred to as "Sunzi" and "Sun Wu"), a high ranking military general and strategist during the late Spring and Autumn period (some scholars believe that the Art of War was not completed until the subsequent Warring States period). Composed of 13 chapters, each of which is devoted to one aspect of warfare, it is said to be the definitive work on military strategies and tactics of its time, and is still read for its military insights.

The Art of War is one of the oldest and most successful books on military strategy in the world. It has been the most famous and influential of China's Seven Military Classics: "for the last two thousand years it remained the most important military treatise in Asia, where even the common people knew it by name." It has had an influence on Eastern military thinking, business tactics, and beyond.

Το Ελληνικό όνειρο...

Μια φορά κι έναν καιρό κάπου στην δεκαετία του 50 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μια χώρα πάλευε για την κατάκτηση του «Αμερικανικού ονείρου». Όνειρο βασισμένο σε χιλιάδες παγκόσμιους εφιάλτες που με το πέρασμα των δεκαετιών αποδείχθηκε ότι ήταν απλά ένα κατασκεύασμα που σαγήνευσε εκατομμύρια ανθρώπους και τελικά τους απογοήτευσε.
Στην δεκαετία του ’80 στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού, μία «ανεξάρτητη» χώρα δημιουργούσε το δικό της όνειρο. Δεν απείχε πολύ από αυτό το αμερικάνικο, αλλά του έλειπαν δύο βασικά συστατικά: Η πραγματική λάμψη και η ακριβή παραγωγή. Στηρίχθηκε σε δύο άλλα στοιχεία πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα: Το «βλαχοκυριλέ» στυλ και η κατάκτηση του εύκολου χρήματος. Στο παιχνίδι μπήκαν καταρχάς, άεργοι και απαίδευτοι στην πολιτική πολίτες. Άνθρωποι που δεν μπορούσαν να παράγουν, που δεν είχαν τις ικανότητες να δημιουργήσουν, κατάφεραν να εισχωρήσουν σε κομματικά υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Η εταιρεία που εκείνη την εποχή πουλούσε πολύ, ήταν το «λαμπερό», «ανατρεπτικό» ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιώντας μία-δύο καθαρές και ήδη χορτάτες από μόνες τους προσωπικότητες, εκμεταλλευόμενοι το φακέλωμα της Δεξιάς και τον φόβο του χωροφύλακα μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι με τσιτάτα και σλόγκαν του τύπου «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Βλέποντας σήμερα φωτογραφίες εκείνης της εποχής καταλαβαίνεις ότι οι πολιτικοί,
μόνο με το κριτήριο της εξωτερικής εμφάνισης, δεν θα έπαιρναν δουλειά ούτε ως βοηθοί του συνοικιακού μπαρμπέρικου.
Το «όνειρο» όμως χρειαζόταν και λάμψη και αυτή πάντα χρειάζεται λεφτά. Τα λεφτά, μέχρι εκείνη την εποχή, τα διαχειριζόταν επιχειρηματίες μεγάλου βεληνεκούς, οι οποίοι είχαν στην κατοχή τους βιομηχανίες, εξαγωγές και εισαγωγές, πολυκαταστήματα και χιλιάδες εργαζόμενους στην δούλεψή τους. Αυτοί κατέστρεφαν «το ελληνικό όνειρο» διότι ήταν μιας άλλης εποχής και η γραβάτα είχε αντικατασταθεί πλέον με το ζιβάγκο και με το ξεκούμπωτο πουκάμισο. Στην προοπτική «να ορίζω εκατομμύρια χρημάτων και εκατομμύρια πολιτών» μπήκαν στο παιχνίδι κι άλλοι πολίτες. Το ίδιο απαίδευτοι και ίσως περισσότερο λιγδιάρηδες από αυτούς που ασχολήθηκαν με την πολιτική. Κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις τις ονόμασαν, όσες πήραν στα χέρια τους και κάποιες άλλες τις εξαφάνισαν (με «τυχαίες» πυρκαγιές και «τυχαία» σκάνδαλα που έσκαγαν), ανοίγοντας τις πόρτες στις πολυεθνικές, πάντα παίρνοντας την ανάλογη μίζα. Χρειαζόταν και κομματικό στρατό και αυτός δημιουργήθηκε εύκολα αυξάνοντας τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και προάγοντάς τους από «δημοσίους υπαλλήλους» σε «κρατικούς λειτουργούς». Αυτοί πλέον θα υπερασπιζόταν μέχρι τέλους το Κράτος και όχι το Δημόσιο.
«Το ελληνικό όνειρο» ξεκινούσε για το μεγάλο ταξίδι που στόχο πλέον δεν είχε το παιδί να διδαχθεί τραγούδι αλλά να κονομάει από τις νυχτερινές πίστες υψηλό μεροκάματο ακόμα κι αν «δίνει...τα πάντα». Να μην γίνει σωστός γιατρός αλλά να μπορεί να διοικεί ολόκληρο «κρατικό» νοσοκομείο (με το αζημίωτο). Να μην γίνει αγρότης αλλά πρόεδρος «συνεταιρισμού» (κομματικός συνεταίρος). Να μην γίνει δημοσιογράφος αλλά τσιράκι. Γενικώς, να μην παλεύει για το προσωπικό του όνειρο αλλά για το «ελληνικό».
Με τα χρόνια οι πρωτεργάτες του «ονείρου» βρήκαν μιμητές και από άλλους κομματικούς χώρους που απλά είπαν: «Εμείς θα είμαστε οι χαζοί της ιστορίας;» Και έτσι δημιουργήθηκαν κι άλλα μαγαζάκια κομματικά που εντελώς «τυχαίως» αποτελούνται από παρόμοιους άχρηστους παραγωγικά πολίτες.
Από το «ελληνικό όνειρο» δεν ξέφυγαν πολλοί. Ακόμη και όσοι υποπτευόταν ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη και αυτοί συνειδητοποίησαν ότι ή θα το ακολουθούσαν ή θα πεινούσαν. Όσοι προσπάθησαν να κρατήσουν δείγματα κοινωνικής και όχι ατομιστικής συμπεριφοράς, σύντομα μπήκαν στην «καραντίνα» του συστήματος ως «επικίνδυνοι». Έτσι, φθάσαμε στο σήμερα του «ελληνικού ονείρου» που βρίσκεται προς το ξύπνημα του καθένα μας. Για άλλους θα είναι απότομο, για άλλους φρικιαστικό και για άλλους αναμενόμενο. Το θέμα είναι ότι, αργά ή γρήγορα, θα πούμε «Όνειρο ήταν και ...πέρασε».

How to Capture Packets with Wireshark

How to Capture Packets with Wireshark